Έξις

il ne faut pas laisser la proie pour l'ombre?

2009-01-10T00:53:00.009+02:00

κοίταξα για λίγο το 2009..
να μου χαϊδεύει το μάγουλο

να με χορεύει στην πόλη
να μου βάζει τσιγάρο στο στόμα αναμμένο..
όπως εσύ
να μου φοράει τακούνια μαύρα γιατί μου πάνε
και καμιά φορά ν'αφήνει πόρτες ανοιχτές
λέω πως έχει πλάκα ν'ανασαίνεις

και θυμάμαι τον οδυσσέα να γράφει
/κράτα τις επιθυμίες σου θηλυκές, γυναικάρες

και ναι θέλω να το βλέπω να μου χαιδεύει το μάγουλο
-εκεί που λακουβιάζουν οι χαρές κι οι λύπες

πτήσεις εν μέσω πτήσεων

2008-11-30T00:40:00.010+02:00

Ανοίγω τα χέρια μου και περιμένω

ό,τι κι αν έρθει / ό,τι κι αν γίνει

πολύ μ'αρέσει που επιμένω

λες και κάτι απ'όλα αυτά θα μείνει

τραγουδάει η ρίτα στο σταυρό του νότου
κι αν τολμάς πέτα κι εσύ
μπορείς;

Φωνές

2008-10-17T14:10:00.003+03:00

"....να σκέφτεσαι θετικά
να βλέπεις τα πράγματα ψυχρά
να τρως
μην αφήνεις τον εαυτό σου
να σταθείς στα πόδια σου
να ελπίζεις
μην ελπίζεις
να κάνεις ό,τι σου αρέσει
να κλαις να ξαλαφρώνεις
μην κλαις κορίτσι μου
να φανείς δυνατή
να γυρίσεις σελίδα
να δεις τους φόβους σου κατάματα
να προσέχεις
να ξεχάσεις
μην ξεχνάς
και μη φοβάσαι
να βλέπεις πρόσωπα αγαπημένα
να βιώνεις τον πόνο
χαμογέλα..

.......................
Σήκωσε το κεφάλι της ανήμπορη ν'αρθρώσει.
Κι εκείνη τη στιγμή κοίταξε το ράφι και όντας ώρα αναποφάσιστη
διάλεξε κόκκινο χρώμα να βάψει τα νύχια της.

χωρίς..

2008-09-24T11:44:00.004+03:00

Ποιος καίγεται απόψε

και μύρισε η πόλη

αγάπη;;;

Αλισάχνη..

2008-09-19T10:21:00.007+03:00

Και με την πρώτη συννεφιά θα μείνουν μόνα τα καπέλα..
μ'όλο το αλάτι του καλοκαιριού πάνω τους...
κι όλη τη ζωή που έκρυψαν από κάτω τους.
Αποστολή εξετελέσθη επιτυχώς.

Ώρα για αυτοκάθαρση.

Τα κύματα του χειμώνα θα σκεπάσουν τη χρυσή άμμο

Κι ο βοριάς θ'ανοίξει τις οπές της υγρασίας.

Τα καπέλα θα δίνουν ραντεβού για μήνες μετά κι εσύ θα συνεχίζεις να περπατάς..

με το βοριά στην πλάτη να δίνει το ρυθμό..

αναποφάσιστη όπως κάθε φορά αν τον συμπαθείς ή όχι.

Κι έτσι, με τη γεύση ζεστού καφέ, θα καταστρώσεις όνειρα,

θ'απλώσεις σχέδια κι ίσως αλλάξεις γνώμη,

ίσως βρεις την άνω τελεία που σου λείπει

οι πληγές χαμηλά κλείνουν σιγά-σιγά κι είναι ώρα να πετάξεις τους δαίμονες, να ξορκίσεις τις σκιές και τα λάθη, τις ρημάδες τις καταπιέσεις και τις εμμονές.....να βουτήξεις βαθιά στο πετσί σου, κάτω απ'τις αισθήσεις και να συγχρονίσεις τα άκρα σου..ν'απλώσεις τα χέρια σου διάπλατα..

Να μάθεις απ'την αρχή να περπατάς.

"Δώδεκα τα όχι και τέσσερα τα ναι

θέλει βαθιά ανάσα να πεις τον αμανέ.."

Και πώς να στο πω μωρέ..είναι απλά τα πράματα..

Κάπως έτσι σκάλισα και θυμήθηκα ότι

το 'χε πολύ όμορφα πει η sorry - purple παλιότερα..

Είναι η ώρα μου.

Τεντώνω πόδια, γυρνάω κεφάλι στο πλάι.

Κοίτα με.

Είμαι όμορφη.

Δυνατή.

Άκου με.

Είμαι εύκολη.

Και παράξενη.

Ο εγωισμός μου με διατηρεί.

Αιώνες τώρα.

Μη θαρρείς πως θ’ αλλάξεις.

Κατέβα τώρα από κει, φόρα τα καλά σου νύχια και βγες στον κόσμο.

Καλοκαίρι

2008-08-26T14:30:00.002+03:00

Ήλιος και ζέστη
καμένο δέρμα,ξερά χόρτα

-εντροπική συμπεριφορά-

ατελείωτο τρίκλισμα ανάμεσα σε πολύχρωμα κουβαδάκια,
σανίδες του σερφ,
ρακέτες.

Ο διπλανός σου να ρεύεται
ενώ πίνει την Corona του.

Και εγώ να σκέφτομαι πως όλα τα σπουδαία πράγματα
γίνονται χειμώνα.

Βιωματικώς

2008-07-23T11:19:00.009+03:00

Ατελείωτος ποδαρόδρομος

Ήλιος

Κινήσεις, βλέμματα, μυρωδιές

Κόσμος πολύς γύρω

Αναμνήσεις

Δοκιμές

Θάλασσα και γέλια

Κυκλοθυμίες

Χαρές που αναμένονται

Insomnia

Παιχνίδια κι άσπρα χαμόγελα

Μαυρισμένα δέρματα

Κουρασμένα μάτια

και βήματα που στενεύουν

Ανυπόμονα μάτια ..

.. που χαιδεύουν το χρόνο

Εκκρεμότητες

Επιθυμίες

Στοιχήματα

κι οι λέξεις γυρίζουν

γυρίζουν οι λέξεις και γίνονται πλεξούδες σφιχτές

ατίθασες και κρέμονται αμήχανα απ'το σώμα..

λέω να βουτήξω κατακόρυφα στο βυθό μήπως λυθούν..

Αλλιώς θα με βοηθήσεις;

Θα σ'αφήσω.

Μάλλον..

Acta est fabula, plaudite!

2008-07-23T11:12:00.002+03:00

Αραχνιασμένη και σκουριασμένη
καιρό αχρησιμοποίητη

ξεχασμένη από όλους όσους
επιμένουν να κοιτούν την κλειστή πόρτα
αντί να αναρωτηθούν τι βρίσκεται πίσω από αυτή

Και ο χρόνος προχωρά μπροστά
μετρά αντίστροφα

Αραχνιασμένη και ξεχαρβαλωμένη
από ατυχείς χρήσεις
καταχρήσεις

ένα αξιοθέατο για τουρίστες
για κομήτες
και αλεξιπτωτιστές

Join the masquerade

2008-07-19T18:16:00.003+03:00

Θα'θελα να έμοιαζα με τον Ζήκο
και μια μέρα να με πάρεις αγκαλιά

Να μου χαϊδεύεις το λιγδιασμένο μαλλί
να μου στρώνεις τη βλαχοποδιά
να μου ισιώνεις τη φούντα στο τσαρούχι
να σου κρύβω τις ληγμένες κονσέρβες

Θα'θελα να μου σηκώσεις το κεφάλι
να με κοιτάξεις βαθιά στα μάτια
και να μου δώσεις να καταλάβω
πως δεν κοιτάς εμένα
αλλά μέσα από εμένα
κοιτάς πίσω από εμένα

τον τύπο στα connolly καθίσματα
με τον καβάλο πρησμένο
και την κωλότσεπη φουσκωμένη

Και έπειτα να σηκωθείς και να φύγεις
αφήνοντας μου για παρηγοριά μερικά passwords
και ένα ψηφιακό φιλί

:x

Στιγμές πριν

2008-05-30T15:39:00.003+03:00

Στα δάχτυλα πατώντας
στα νύχια περπατώντας
παραπατώντας

έναν άνθρωπο θεοποιώντας
έναν σκοπό τραγουδώντας
μοιρολογώντας

σποραδικά καρδιοχτυπώντας
και άδικα κυκλοφορώντας
ψυχορραγώντας

και αποθνήσκοντας.

Κατάματα

2008-05-20T09:41:00.002+03:00

Άνοιξε το παράθυρο και πάρε μια βαθιά ανάσα
και άσε τους άλλους να φωνάζουν
πως τα πνευμόνια σου θα γεμίσουν
με τις ελπίδες των ανθρώπων που πετούν στον αέρα.

Αντέχεις το βάρος αγάπη μου.

Βάλε λίγο σπίρτο στο ποτήρι και γύρε το κεφάλι πίσω
κάτσε μπροστά από την οθόνη
όπως κάθε βράδυ
και μέτρα αντίστροφα μέχρι η μέρα να τελειώσει
με το κεφάλι ακουμπησμένο στις παλάμες σου.

Το πρωί θα σε έχει βρει στην αρχή
μικρέ μου Σίσυφε.

Ελεύθερο θέμα

2008-04-10T08:43:00.005+03:00

Άντε τώρα να πιάσεις τη σκούπα και να ξαραχνιάσεις αυτό το μπλογκ...Εδώ και 3 μήνες έχει αφεθεί στην τύχη του και οι μόνοι που μπαίνουν για να το δουν είναι όσοι ψάχνουν για βυζιά,κώλους και παρτούζες.Τέλος πάντων,ας ανάψω ένα τσιγάρο και κάτι θα σκεφτώ να γράψω.

Τώρα που είπα για τσιγάρο,όσο περνάει ο καιρός τόσο νιώθω σαν πρεζάκι όταν καπνίζω.Γιατί,αν το καλοσκεφτείς,και το τσιγάρο ένα ναρκωτικό είναι όπως η ηρωίνη.Για βάλτα κάτω:

-Προκαλούν σωματική και ψυχολογική εξάρτηση και τα δύο?Προκαλούν.
-Προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στον οργανισμό?Προκαλούν.
-Οταν ψάχνεις για τσιγάρο και για πρέζα και δεν έχεις,κολλάει το μυαλό σου?Κολλάει.
-Στην τελική σε σκοτώνουν και τα δύο?Σε σκοτώνουν.

Τελικά,αφού και το τσιγάρο και η πρέζα είναι ναρκωτικά,γιατί το ένα είναι νόμιμο και το άλλο παράνομο?Γιατί το ένα το βρίσκεις στα περίπτερα και το άλλο πρέπει να το βρεις στη ζούλα?Είναι απλό.

Γιατί με το τσιγάρο έχεις μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής.

Πες οτι είσαι μια εταιρία που θέλει να παίζει με τον εθισμό των ανθρώπων και να τα κονομήσει από αυτόν.Τι θα προτιμούσες,να πουλήσεις κάτι που ο άλλος,από κακή χρήση θα μπορούσε να πεθάνει ανά πάσα στιγμή,όπως η πρέζα,και να τον χάσεις από πελάτη,ή κάτι που τουλάχιστον για 20 χρόνια θα σου αποφέρει έσοδα,ξέροντας πως ο χρήστης(ο καπνιστής στην προκειμένη)θα έχει προβλήματα υγείας από το τσιγάρο αλλά δε θα πεθάνει?Φυσικά το δεύτερο.
Και εσύ ο έξυπνος γυρνάς μετά και λες "εγώ καπνίζω light τσιγάρα".Συγχαρητήρια,θα σου πω,βάζεις στον οργανισμό σου μικρότερη ποσότητα πίσσας και νικοτίνης.Και τις αντικαθιστάς με "ενισχυτικά γεύσης",χημικά που μένουν στον καπνό κατά την επεξεργασία του για να γίνει πιο "ελαφρύς".Είναι ειρωνεία να αποφεύγεις να τρως κονσέρβες και προιόντα με "Ε" συντηρητικά,και τα ίδια και χειρότερα να τα εισπνέεις.Τα σκέφτομαι και συγχύζομαι,παρ'όλα αυτά όσο τα γράφω άναψα και ένα τσιγάρο,έτσι για το χαβαλέ.Άντε,μέχρι να πεθάνω από το τσιγάρο,προλαβαίνω να μπω στο facebook να αλλάξω την εικόνα του profile μου.

Καινούρια μόδα και αυτή,το facebook.Κάποτε,το να κάνεις σχέση μέσω του ίντερνετ ήταν τόσο πιθανό όσο και ο γυναικείος οργασμός.Τώρα,αντί να βρεθούμε για καφεδάκι η για ποτάκι κάνουμε poke και flirt,γράφουμε σε walls,κάνουμε friends και άμα κάτσει,γαμάμε κιόλας.Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στον κανόνα.Αλλά είναι τόσο πιθανές όσο και τον να βρεις τον άνθρωπο της ζωής σου από ένα τυχαίο τηλεφώνημα.Κάνουμε,λοιπόν,την καυλάντα μας και χαιρόμαστε για την κοινωνικότητά μας.Και αποκτάμε και θέμα συζήτησης με τους φίλους μας.Κάποτε ζήταγες το τηλέφωνο της κοπέλας,μίλαγες μαζί της,βγαίνατε για καφέ και ποτό,και έκανες σχέση.Τώρα,την ψάχνεις στο facebook,αλλάζετε μειλ,τα λέτε στο msn και μετα κανονίζετε να βρεθείτε.
Πριν από λίγο καιρό ήταν τα bloggs,τώρα είναι το facebook και μετά από λίγο κάτι άλλο.Και η διαδικτυακή σαβούρα μεταφέρεται από εφάρμογή σε εφάρμογή.Τώρα,λοιπόν,που οι πολλοί έχουν φύγει από εδώ,τώρα θα αρχίσω να γράφω.Και όταν θα φύγουν όλοι από το facebook,τότε θα αρχίσω να ασχολούμαι μαζί του.Εδώ άλλοι δεν έχουν να φάνε,την περνάνε με ένα ξεροκόμματο και εμείς στενοχωριώμαστε γιατί δεν μας απάντησε στο flirt η γκόμενα στο facebook.Δηλαδή αυτά για να τα κάνoυμε πρέπει το iq μας να έχει πιάσει πάτο.Πώς είναι ο Μιχάλης ο Λιάπης δηλαδή?Ένα τέτοιο πράγμα.

Ο Λιάπης,τι έγραψα τώρα...Λοιπόν,αυτός πρεπει να είναι ο μόνος υπουργός κυβέρνησης στον κόσμο που κατέχει τον τίτλο του "υπουργού εξ αγχιστείας"Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει νοήμον άνθρωπος που να τον θεωρεί ικανό και άξιο.Του πέταξαν εκεί ένα υπουργείο να έχει να παίζει και αυτός,και να χαίρεται.Κομματικοποιημένος δεν είμαι αλλά αυτός ο άνθρωπος,πως να το κάνουμε,νιώθω ότι υπάρχει για να μου θυμίζει όταν κλαίγομαι πως όλα μου πάνε σκατά,ότι υπάρχουν και χειρότερα.Τον είδα στις ειδήσεις που έβγαζε τον λόγο στην Φωτο-μπιενάλε της Θεσσαλονίκης.Τι να πώ,σαν να βάζεις τον Γεωργίου να παίξει στην Επίδαυρο ήταν.Αφού δεν καταλαβαίνεις τι σου έχουν γράψει,μην προσπαθείς να δώσεις και ύφος,εκτείθεσαι.Ή όταν γινόταν η μεταφορά μαρμάρων και λοιπών από τον Παρθενώνα?Τα κοίταζε με αυτό το κλασσικό βλέμμα του ροφού,και ένα ύφος του στυλ "πω πω,τι φτιάχνανε οι πούστηδες τότε..." και χτύπαγε τα ξύλινα κασόνια με τα μάρμαρα,λες και διάλεγε καρπούζι ή περίμενε να του απαντήσει κανείς από μέσα.

Βαριέμαι να γράψω κάτι άλλο.Ας κλέισω λοιπόν με τα λόγια του ποιητή,αφιερωμένα σε όλους:

"Το θέρος είναι ύπουλο και κουβαλάει γρίππες
όχι στη αντιβίωση,συνέχισε τις πίπες"

Λόγια της μπάρας.

2008-01-18T11:14:00.000+02:00

-Δεν μπορώ να ζορίζομαι ρε φιλενάδα...

-Έλα μαρή, χαλάρωσε λιγάκι, 2008 μπήκε!

-Γιατί; Είδες εσύ ν'αλλάζει κάτι;

-Όχι.

-Καλέ, σου μύρισε τίποτα;

-Όχι.

-Το κάψιμο είναι..

-Μύρισε!

Από μια χούφτα mail

2007-12-14T11:19:00.000+02:00

Ένα πρωινό τηλεφώνημα τον ξύπνησε από τα χαράματα.Από εκείνα τα επίμονα τηλεφωνήματα που σου σπάνε τον ύπνο και τα νεύρα και καταριέσαι τον Μπελ για την εφεύρεσή του.

"Ναι" είπε μισοκοιμισμένα."Γαμημένο αλκοόλ,μου'κανες το στομάχι μπουρδέλο,δε θα ξαναπιώ",σκέφτηκε.Αν κάθε φορά που σκεφτόταν την ίδια ατάκα του έδιναν πενήντα ευρώ,τώρα θα είχε λύσει το βιοποριστικό του πρόβλημα.

Στην άλλη άκρη της γραμμής ο κολλητός,μέσα στη σύγχυση,να μιλάει ακατάπαυστα.Ανάθεμα και αν κατάλαβε τίποτα.Κάτι για ατύχημα είπε,μερικές βρισιές και πως βρίσκεται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής για κατάθεση.Αυτό και μόνο αρκούσε για να σηκωθεί,να ντυθεί και να πάει όσο πιο γρήγορα γίνεται.Στο κάτω κάτω ήταν ο κολλητός του,δεν ήταν κάποιος τυχαίος.

"Γαμώ τη μάνα σου πούστη,πρωινιάτικα" σκέφτηκε καθώς ντυνόταν."Τι ώρα είναι;Τι ώρα;;Βρε δε γαμιέσαι να κάνεις καριέρα."

Έφτασε μαλλιοκούβαρα στο τμήμα.Έριχνε και καρέκλες και αυτό του την έσπαγε ακόμα περισσότερο."Ωραία",σκέφτηκε,"δε φτάνει που με ξυπνάει,με σέρνει να δω και τις σκατόφατσές τους πρωί πρωί.Τι καλά."Τον πήγαν στο γραφείο του αξιωματικού,εκεί ήταν και ο κολλητός και έδινε κατάθεση για το ατύχημα.

Κάπου εκεί ξεκίνησε και ο καβγάς μεταξύ τους.Τον ήξερε καλά τον κολλητό του,δεν τον ένοιαζε ούτε που του έκανε ζημιά στο αμάξι,ούτε τίποτα.Δεν μπορούσε όμως να χωνέψει το πόσο απροκάλυπτα οι αστυνομικές αρχές και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας μεροληπτούσαν υπέρ των γυναικών.

"Μωρέ,καλά κάνω εγώ και δεν παντρεύομαι.Φαντάζεσαι να ήταν γυναίκα μου αυτή και να με τρέχει βραδιάτικα για τις μαλακίες της;

"Τις ψώλες.Πουτάνες είναι όλες.Ξέρουμε πώς μας βλέπουν"

σκέφτηκε,και έστριψε ένα τσιγάρο."Να'χαμε και λίγο καφέ."

Το πανυγήρι στο γραφείο του αξιωματικού συνεχιζόταν.Και αυτό τον εκνεύριζε.Κανονικά έπρεπε να κοιμάται τέτοια ώρα και το πρωί να σηκωθεί με το hangover του,με το στόμα τσαρούχι από το τσιγάρο και το κρασί,φυσιολογικά πράγματα δηλαδή.Και τώρα είναι στο τμήμα χωρίς λόγο και αιτία,γιατί μία καριόλα την είδε Σουμάχερ.

"Τώρα θα τους δείξω εγώ"

Πήρε μια δήλωση του νόμου 105 και την γύρισε ανάποδα.Πήρε και ένα στυλό και σε λίγα λεπτά κατέληξε σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα

"Σιγά μην ξέρουν οι μπάτσοι αγγλικά.Μέχρι να καταλάβουν τι γράφει θα έχει φτάσει καλοκαίρι" σκέφτηκε,και το καρφίτσωσε στον πίνακα ανακοινώσεων του τμήματος.

Στο μεταξύ,ο κολλητός είχε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά.Τον φόρτωσε στο αμάξι και τον πήγε σπίτι.Είχε ξημερώσει πια για τα καλά όταν επέστρεψε στο δικό του.Δεν του έφτανε που τον παράτησε η γκόμενα και είχε πιει τον Ειρηνικό χτες βράδυ,που χρώσταγε στους πάντες και δεν είχε στον ήλιο μοίρα,ούτε να κοιμηθεί δεν τον άφησαν.Και είχε και τα γαμημένα τα ποντίκια που εμφανίστηκαν από το πουθενά.Μάλλον έπρεπε να καθαρίσει κάποια στιγμή το σπίτι.Προς το παρόν,με τις φάκες γίνεται δουλειά.

Έφτασε στην εξώπορτα.Και τη στιγμή που έβαζε το κλειδί,πρόσεξε κάτι περίεργο.

"Τελικά,ότανείσαι σε πολύ δύσκολη θέση,κάποιος θα βρεθεί να σε γαμήσει τελείως"
σκέφτηκε.Και πήγε για ύπνο.

Πρωινό τσιγάρο

2007-12-06T12:16:00.000+02:00

"Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
Στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
Κι εγώ σε ζητάω, σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό, και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι, δεν φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη δύση
Κι εγώ σε γυρεύω σα μοιραία λύση
και σαν ανατολή, και σαν ανατολή

Βγήκε ο ήλιος, το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
Κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών, σ’ ένα καρέ τυφλών"

Σάουντρακ τυφλών, πεινασμένων, αμαρτωλών

όσων τρεκλίζουν ανάμεσα στην ουτοπία και το παρόν

όσων λαβώνουν τα μάτια από λύσσα κι απόγνωση

αυτών που διασκεδάζουν τη λύπη

μπήγοντας νύχια στη σάρκα της

όσων πριν το χάραμα βλέπουν το στόχο

και τον χάνουν τα δειλινά..

Στην Αθήνα των αθώων..

2007-11-29T16:00:00.000+02:00

Κάτι παράξενα βράδια διασχίζει λεωφόρους με κίτρινα φώτα.
Μιας πόλης παράξενης που αλλάζει διαθέσεις από στιγμή σε στιγμή.
Που κάθε γωνιά της σ'αγκαλιάζει διαφορετικά.
Ακουμπάει στις τέσσερις ρόδες της και παίζει με τις διαχωριστικές.
Όταν δεν κοιτάζει το κοντέρ ενώνονται και μοιάζουν μονές.
Από νότο βορρά και τ'ανάποδα.
Ένας άντρας περπατάει αργά-αργά στη μέση ακριβώς του δρόμου.
Όταν νιώθει φώτα πίσω του τραβιέται στην άκρη, γυρίζει τι κεφάλι του με μια βασανιστικά αργή προσπάθεια και την κοιτάζει κατάματα μ'ένα περίεργο άδειο βλέμμα. Βρίσκει πάλι το βήμα του καταμεσής του δρόμου σταθερός και στιβαρός.Κι η νυχτιά πλάι του.
Τον περιεργάζεται απ'τον μεγάλο καθρέφτη σχεδόν ένοχα. Αυτό το άδειο είχε μια ανεξήγητη ηρεμία.
Έτσι είναι όταν αδειάζουνε τα μάτια;
Τα δικά της βλέπουν δρόμους- μόνο δρόμους. Και γεμίζουν καπνούς. Τα βάφει μαύρα και τα περιφέρει παντού.
Έχουν ακόμα εκφράσεις, κάνουν ρυτίδες και μιλούν. Λένε ότι έχουν περάσει πόνο.
Αυτό διάβασε κάποιος χωρίς να την ξέρει.
Έτσι είναι όταν μιλούν τα μάτια;
Κι είναι ώρες που δεν ξέρει τι να τα κάνει, πού να τ'ακουμπήσει να ξαποστάσουν..
Βαραίνουν αδιόρατα κι ίσα που βαθουλώνουν.
Σαν τη στιγμή που δυνατό φως πέφτει απότομα πάνω τους και υγραίνονται..Θολώνουν και βλέπουν τα πάντα υπό ομίχλη.
Παρακολουθούν γύρω, γεμίζουν από εικόνες πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά ζορίζονται να συμμετάσχουν.
Μωρέ, έτσι είναι όταν κουράζονται τα μάτια;

Mind destruction

2007-11-07T12:33:00.000+02:00

Αυτό το κούνημα,η παλίδρομη κίνηση
και αυτό το σφύριγμα που σου παίρνει τα αυτιά,
που σου τρυπάει το ινίο,
σου καταστρέφει τους λοβούς
και στέκεται πίσω από τα μάτια
προβάλλοντας τυχαίες σκέψεις στα παράθυρα.

Και αυτές μεγενθύνονται και παίρνουν τη θέση τους
δίπλα σε διαφημήσεις για δάνεια και κρέμες ημέρας.

Κάπου εκεί είναι που ένα τυχαίο σκούντηγμα,
μία διασταύρωση βλέμματος και υποθετικά σενάρια
πυροδοτούν την ηλεκτροφόρηση των σκέψεων.
Και οι χρήσιμες πάνε στον πάτο,
οι άχρηστες αναδύονται και γίνονται πραγματικότητα.

Χωρίς δεδομένα
με μια μοναξιά που γίνεται επιλογή
και λουπάρει σε 4/4.

Όλα στο δρόμο..

2007-11-01T14:50:00.000+02:00

Δεν κοπάζει δε σβύνει

στη καρδιά μου η φωτιά

που με τρώει και με ρίχνει

απ' την Εδέμ στο πουθενά

Οι αιώνες ρωτάνε πόσο ακόμα θ' αντέξω

Να τρικλίζω εκεί έξω

Ξυπόλυτος μόνος

Και γω ψιθυρίζω

δικιά μου η χαρά

δικό μου το αίμα

δικός μου κι ο τρόμος

Δεν είμαι μόνος

Δεν είμαι ο μόνος

Όλα είναι δρόμος

Η φωτιά η γιορτή η απώλεια ο πόνος

Ο κάθε μικρός θάνατος

κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος

Όλα είναι δρόμος.

Αντί σιωπής

2007-10-19T13:38:00.000+03:00

ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Μ' ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΑ

Όπως είπε ο πυροσβέστης:

Μη νοικιάσεις δωμάτιο πάνω απ’ τον πέμπτο όροφο

σε κανένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης.

Υπάρχουν σκάλες που σ’ οδηγούν ψηλότερα

μα κανείς δεν πρόκειται να τις ανέβει.

Όπως έγραψαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης:

Ο ανελκυστήρας πάντα αναζητά

τον όροφο της πυρκαγιάς

κι αυτόματα ανοίγει

και δεν θα κλείσει.

Αυτά είναι τα σημάδια

που πρέπει να ξεχάσεις

αν προσπαθείς να υπερβείς τον εαυτό σου.

Αν πρόκειται στον ουρανό να συντριβείς.

Πολλές φορές έχω προσπεράσει τον πέμπτο όροφο,

στροβιλιζόμενη προς τα πάνω,

αλλά μόνο μια φορά

έχω κάνει ολόκληρη τη διαδρομή.

60ός όροφος:

μικρά φυτά και κύκνοι παραχωμένοι

στους τάφους τους.

200ός όροφος:

βουνά με την καρτερικότητα μιας γάτας,

η σιωπή φοράει τα αθλητικά παπούτσια της.

500ός όροφος:

μηνύματα κι επιστολές εκατοντάδων χρόνων,

πουλιά να πιεις,μια κουζίνα από σύννεφα.

Όροφος 60.000:

τ’ αστέρια,σκελετοί που καίγονται,

τα χέρια τους τραγουδούν.

Κι ένα κλειδί,

ένα πολύ μεγάλο κλειδί,

που ανοίγει κάτι –

κάποια χρήσιμη πόρτα –

κάπου –

εκεί ψηλά.

ένα ποίημα από την Ανν Σέξτον με τις ωραίες μουσικές του mao

για ν'ανέβουμε κανέναν "όροφο"

μιας και τα δικά μας λογάκια έχουν σταθεί στο λαιμό

και αρνούνται ν'ανηφορίσουν..

Rewind

2007-09-26T00:10:00.000+03:00

Όταν τα λόγια σου πέσουν και σπάσουν στο κρύο πάτωμα ενός σφαγείου
και όταν η ανάσα σου συντονιστεί με το χαμόγελό μου σε φα ελάσσονα

όταν η σακούλα του σούπερ μάρκετ γίνει πιο βαριά από το εγώ σου
και όταν κρεμάσεις τα ψέματα στα σχοινιά της ταράτσας

όταν βογγήξεις από ευχαρίστηση και όχι από τη νοστιμιά μιας σοκολάτας
και όταν μετατρέψεις το tabula rasa σε scripta manent

όταν γίνουν τα μάτια σου αλεξικέραυνο της καχυποψίας
και όταν εγκαταστήσεις αναμεταδότες στις σκέψεις μου

όταν βάψεις το πρόσωπό σου στα χρώματα της συγνώμης
και όταν κυλήσει το δάκρυ σου σαν υδράργυρος στο μάγουλό σου

Όταν κρατήσεις την ήρα και πετάξεις το στάρι
όταν ξεχωρίσεις τη φωνή μου ανάμεσα σε χιλιάδες φωνές του ραδιοφώνου
όταν λιώσεις στη βροχή και καταλήξεις στον υπόνομο
όταν το αίμα στάξει από τη μύτη σου και τα νύχια σου μελανιάσουν
καθώς μου λες "Είμαι άρρωστη,έχω κολλήσει έρωτα"

τότε ναι,μπορεί και να σε ερωτευτώ.
Για πρώτη φορά.Σαν την πρώτη φορά.
Με αφετηρία το μηδέν και προορισμό το άπειρο.

Η φωτογραφία είναι δώρο από τη Misstati

Απομαγνητοφώνηση

2007-09-10T03:04:00.001+03:00

-Ρε μαλάκα,πως πάει αυτός μπροστά;
-Πρέπει να μιλάει στο κινητό ή έχει πιει τις κάλτσες του.Να πας να κάνεις προσπέραση και να σου κάνει αυτές τις μαλακίες.Άντε μη τον βάλω να φάει τη σκόνη μου.
-Είναι και BMW.
-Και τι έγινε,είναι ιεροσυλία να προσπερνάς BMW;Ρε μαλάκααα,κάνε στην άκρη μην αμολύσω το 8x8.
-Τι είναι το 8x8;
-Δύο επί 4x4.
-(γέλια)Είσαι ό,τι να'ναι...

-Πάμε στο θέμα μας τώρα.Λοιπόν,είναι βλαμμένη και θέλει να σε παρατήσει,οκ;
-Κανονικά βέβαια δεν πρέπει να θέλει.Λέμε τώρα πως έστω ότι της περνάει από το μυαλό...
-...μία στο τρισεκατομμύριο...
-και λέει με πολλές επιφυλάξεις και ερωτηματικά και τις τύψεις να τη βασανίζουν "μήπως να τον παρατούσα;"
-Μήπως είναι τόσο τέλειος που δεν μπορώ να αντέξω δίπλα του ρε παιδί μου;
-Μπράβο,ναι,η σύγκριση και τέτοια πράγματα.
-Λοιπόν,θες να τον παρατήσεις;Οκ.Θες να πηδηχτείς με το γέρο;
-Το γέρο,το νέο,τον οποιοδήποτε.
-Τον χ,ψ και τον ω;
-Και τους τρεις μαζί;Μαλάκα,δεν την έχω για παρτούζα.
-Που ήθελα να καταλήξω;
-Εμένα ρωτάς;Επιτέλους,μίλα!Ας μιλήσουμε σαν άντρας προς πούστη.
-Ποιος είναι ο πούστης;
-Δεν ξέρω,εγώ μιλάω τώρα.(γέλια)

-Και δε μου λες,πού είναι τώρα;
-Ξέρω γω;
-Να δεις που θα είναι με γκόμενο.
-Μ'αρέσει που έλεγε ότι της είμαι απαραίτητος.
-Τι της είσαι;
-Απαραίτητος.
-Άμα της είσαι απαραίτητος ρε μαλάκα γιατί δεν είναι μαζί σου;Πού είναι;
-Με άλλον απαραίτητο.

-Λες να είναι με τον μπάρμπα;
-Τον μπαρμπα-Στάθη;
-Στάθη τον λένε;
-...είσαι και ηλίθιος.Όχι,δεν ξέρω,λες;
-Κάτι μου λέει πως δεν είναι με αυτόν.
-Το έχεις που το έχεις το κληρονομικό χάρισμα,δεν το εκμεταλλεύεσαι κιόλας;Να βγάλεις κανα φράγκο;
-Λες να είναι οι ορμόνες της;
-Μην είναι οι κάμποι,μην είναι τα βουνά;Τι μου λες τώρα,εδώ δεν κάθεται να σκεφτεί τόσο για τη ζωή της αυτή,θα σκεφτούμε εγώ κι εσύ;
-Σωστό κι αυτό.Απλά μου κάνει εντύπωση.Δηλαδή το πώς ήταν στο Γκαζάκι απέναντί σου και το τι έγινε μετά δεν κολλάνε.Λες να είναι διχασμένη προσωπικότητα;
-Βλαμμένη είναι,όχι διχασμένη.Κάνει και ρίμα.Κάτσε να το κάνουμε στιχάκι.Ρε μαλάκα,για πιάσε το μπουζούκι.
"Και αποφανθήκαν οι γιατροί πως είσαι διχασμένη
μα εγώ ήξερα μέσα μου πως είσαι απλά βλαμμένη"
-Τώρα ξέρω γιατί κάνω παρέα μαζί σου.
-Γιατί;
-Γιατί είσαι αστείος.(γέλια)
-Άντε γαμήσου.(γέλια)

-Σαν το άλλο,με ρωτάει "Τι θες να έχει η γυναίκα;"
-Να φτιάχνει καλό κεμπάπ.
-(γέλια)Το πρώτο που σκέφτηκα είναι ότι θέλω η γυναίκα που είναι μαζί μου να με κάνει να γελάω,όχι να χαμογελάω.Να σου πω και την απάντηση;
-Μαλάκα,έλα,γείωσέ με τώρα.
-Μου λέει "Εντάξει,εσύ δε θες γυναίκα,θες κλόουν"
-Άντε και γαμήσου.
-Ψόφια.
-Καριόλα.
-Πουτάνα
-Βρωμιάρα.
-Ρε μαλάκα,τη γκόμενά μου;Θα σε γαμήσω.(γέλια)

-Πάντως εγώ με τη Μ. έχω ένα άλφα δέσιμο.Δεν το έχω ξαναβιώσει αυτό το πράγμα.
-Αυτό είναι φίλε μου.
-Σαν την τρελή που χάσαμε.
-Ποια τρελή;
-Σαν την τρελή που χάσαμε.
-Ποια τρελή ρε μαλάκα;
-Έκφραση είναι ρε.Τρόπος του λέγειν.
-Ααα!
-Μη με ρωτήσεις ποιος είναι ο λέγειν...
-...(γέλια)

-Ρε μαλάκα,τι κοιτάς γύρω γύρω;
-Μην μας την πέσει κανείς,ξέρω γω;
-Εδώ δε γίνονται τέτοια,τι είναι εδώ,Πεντέλη που γαμάς και είναι ο ματάκιας με το ποπ κορν έξω από το αμάξι και χαζεύει;
-(γέλια)Χασάπη,γράμματα!
-(γέλια)Εδώ δε γίνονται τέτοια.
-Μου θυμίζει τη φάση που πήγαμε με τη Μάνια και τη Χριστίνα,μετά την ημερήσια στο Ναύπλιο,πάνω στην Πεντέλη.Μαλάκα,δε μίλαγε κανείς.Η Μάνια κοίταγε αριστερά,εγώ δεξιά και η Χριστίνα πίσω μη μας την πέσει κανείς.
-Για καλό πήγατε;
-Μαλάκα,με αυτή την ησυχία και τον αέρα που είχε,χέστηκα πάνω μου.Αφού είχαμε ανοιχτό σακουλάκι πατατάκια και δεν έτρωγα.
-Φαντάσου μαλάκα!Πρέπει να τρόμαξες πολύ.(γέλια)

-Το σκυλί από πάνω μας στον Όμιλο το είδες;
-Ναι ρε.
-Σε κοίταζε.
-Και εσένα.Όλους τους κοίταζε.
-Και;
-Και τι;
-Να σε ρωτήσω,αν ερχόταν και σου έλεγε ότι θέλω να με πηδήξεις θα την πήδαγες;
-Όχι.
-Γιατί;
-Δεν πηγαίνω με ημίαιμα.
-(γέλια)Καλά,και αν ερχόταν τι θα της έλεγες;
-Δύο απαντήσεις μου έρχονται έτσι πρόχειρες.Η μία ότι δε γίνεται γιατί θα μου μείνει στα χέρια.
-Και να πάει μετά στην παρέα της και να λέει για το μαλάκα,τον γαμιά και καλά που το παίζει ιστορία.(γέλια)Και η δεύτερη;
-Ότι δεν πάω με γυναίκες που έχουν τόση κυτταρίτιδα.
-(γέλια)Πω πω μαλάκα,μπορείς να γίνεις πολύ κάφρος!
-Με κάτι τέτοια με τουμπάρεις.(γέλια)

Αφιερωμένο

Ναύπλιο,καλοκαίρι 2007

Για όλες τις μητέρες

2007-09-03T21:20:00.001+03:00

Δεν τρέφεται σωστά το παιδί σας ή αρνείται να φάει,χάνοντας συνέχεια βάρος;
Το βλέπετε να αδυνατίζει και ανησυχείτε;
Μην στενοχωριέστε πια.Με έναν απλό τρόπο και 3 πανεύκολα βήματα θα βρείτε λύση στο πρόβλημά σας.

Βήμα 1ο:Ετοιμάστε το φαγητό του
Βήμα 2ο:Πάρτε μια μεγάλη μπουκιά από το φαγητό(ή αν είναι μικρό και δεν τρώει ακόμα στερεά τροφή πάρτε το μπιμπερό του στο χέρι)
Βήμα 3ο:Με αιφνιδιαστικό τρόπο δείξτε του μία από τις παρακάτω φωτογραφίες

και εάν το παιδί σας ζήσει από το σοκ,το προβλημά σας θα είναι πια παρελθόν.

Σε περίπτωση,τώρα,που το παιδί σας εξακολουθεί να επιμένει να μην τρώει,τότε και μόνο τότε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις παρακάτω,και μόνο εφόσον βρίσκεστε σε ανοιχτό χώρο ή ασφαλή τοποθεσία γενικότερα,έχετε όπωσδήποτε μάθει εκ των προτέρων ποια είναι τα εφημερεύοντα παιδιατρικά νοσοκομεία και έχουν ενημερωθεί οι τοπικές αρχές για τις προθέσεις σας,ώστε να είναι σε ετοιμότητα το σχέδιο Ξενοκράτης.

Άλλη μία κοινωνική προσφορά του blog Έξις

Οι φωτό είναι από το goodnet.gr και το frikipaideia.wikia.com

Δεν έχω τίτλο

2007-08-27T14:23:00.000+03:00

Ήθελα να σου μιλήσω για ένα ταξίδι στο χωροχρόνο.

Ένα ταξίδι που'βγαζε τη γλώσσα στη ρουτίνα και πλάγιαζε σ'ένα τεράστιο στρώμα..

Που βύθιζε τα πόδια στα βότσαλα και χαμογελούσε από ικανοποίηση.

Ήθελα να σου θυμίσω πώς είναι όταν αδειάζει κεφάλι και σώμα στην άκρη του πουθενά.

Είχα και φωτογραφίες όμορφες να σου στείλω.

Ήθελα.....αλλά το καλοκαίρι βούλιαξε στο πουθενά..

Κάηκε απ'τις τεράστιες φλόγες και βυθίστηκε κάτω απ'τις στάχτες.

Ντύθηκε στα μαύρα και πετάει ψηλά-πάνω απ'τις λύπες μας.

Και τώρα δεν έχω λόγια.

Έχει μουδιάσει η γλώσσα και τα δάχτυλα κρατούν αμήχανα ένα τσιγάρο.

Να γινόταν η οργή νερό να τα σβήσει όλα..

ποτάμι μαύρο να πάρει μαζί κι όλη την ανικανότητα, την αχρηστία.

Την αχρηστία σας που μας έχει εγκλωβίσει και μας πνίγει, μας καταστρέφει, μας καθιστά άπραγους θεατές του παραλόγου.

Κι εσύ Π. καλύτερα που έφυγες και δεν είδες τα χειρότερα.

Όχι δεν έχω άλλα λόγια τώρα θα'θελα να ξυπνούσα τωρα και να'ταν όλα όνειρο κακό

Τελεία

Από το μπαλκόνι

2007-08-23T20:55:00.000+03:00

Λαέ της Βουργουνδίας

Την 16η του Σεπτέμβρη η χώρα αλλάζει σελίδα.
Κοιτάζει μπροστά,με όραμα για το μέλλον.
Τέρμα τα ψέματα και η υποκρισία.
Τέρμα τα λόγια.
Εμείς δεν υποσχόμαστε απλά,δεσμευόμαστε και πραγματοποιούμε.

Μας κατηγορούν τα αντίπαλα κόμματα πως δεν έχουμε πρόγραμμα.
Πως δεν έχουμε σχέδιο ανάπτυξης της χώρας,προσφοράς στον τόπο.
Μα επιτέλους τι κάνουν,κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια;
Εμείς θα σας προσφέρουμε μία νέα χώρα,μία νέα Βουργουνδία.

Θα μοιράσουμε τσατσάρες και ζελέ στα παιδιά για να ξαίνουν το μαλλί τους πιο εύκολα.

Θα δημιουργήσουμε υπερσύγχρονες μονάδες παραγωγής και εμφιάλωσης κοπανιστού αέρα για εγχώρια κατανάλωση.

Θα αυξήσουμε τη διάρκεια της ημέρας από 24 σε 48 ώρες για να μπορεί ο λαός,ο απλός κόσμάκης,να γυμνάζεται περισσότερο δουλεύοντας.

Θα καταργήσουμε-και αυτό είναι δέσμευση-τη σύνταξη για να μη στενοχωριέστε όταν την ξοδεύετε.Σε δεύτερη φάση θα καταργήσουμε και το μισθό για τον ίδιο λόγο.

Θα σας πιάσουμε τον κώλο χωρίς να περιμένουμε να μας πείτε ευχαριστώ.

Θα απαγορεύσουμε τις τετράγωνες τυρόπιτες και θα επιβάλλουμε τα κρουασάν να πωλούνται το χειμώνα ζεστά.

Θα χωρίσουμε τους Χιώτες που πάνε δυο δυο,και θα συλλάβουμε πάραυτα τους τρεις που λαλούν και τους δυο που χορεύουν εν ώρα κοινής ησυχίας.

Θα κάνουμε πολλά έργα,έργα πνοής,με πρώτο το remake των 300 με τον Σάκη Ρουβά και σάουντρακ από τα Ζουζούνια.

Θα αντικαταστήσουμε την Ιατρική και τη Νομική σχολή με κρατικά,αναγνωρισμένα εργαστήρια προετοιμασίας των νέων για τις επόμενες συνέχειες του Fame story.

Θα εγκαινιάσουμε μέσα στο επόμενο έτος την Ακρόπολη,το Λευκό πύργο,τον πύργο του Άιφελ,τον πύργο της Πίζας,τον πύργο της Βαβέλ,τους πύργους στο σκάκι και το παλάτι του Μπάκιγχαμ.

Θα προωθήσουμε τον αθλητισμό και τον πολιτισμό φτιάχνοντας 3000 καινούρια πρακτορεία Προπο,δίνοντας σε κάθε νέο από ένα καινούριο playstation 3 και σε κάθε νέα δωρεάν συνδρομή στο Κοσμοπόλιταν μέχρι τα 18 τους.

Θα κάνουμε επισταμένες μελέτες για να μάθουμε από πού κλάνουν τα μπαρμπούνια.

Και επιτέλους θα αφαιρέσουμε διά νόμου τις ρίγες από τις τουλούμπες που τόσο ταλαιπωρούν τον δύστυχο αυτό τόπο.

Γιατί εμείς προσφέρουμε έργο.
Γιατί η Βουργουνδία ανήκει στους Βουργούνδιους.

Λαέ της Βουργουνδίας

Σαν μελλοντική κυβέρνηση παραλαμβάνουμε από τους προηγούμενους καμένη γη.
Τόσα χρόνια σας έκλεβαν,κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα,τους κόπους και τον ιδρώτα σας,και το ξέρατε.
Όλοι εμείς,και πιο πολύ εγώ προσωπικά,δεσμευόμαστε-δεσμευόμαστε λέγω-πως θα κάψουμε και την υπόλοιπη και θα σας κλέβουμε χωρίς να το ξέρετε,διαφυλάττοντας έτσι την ψυχική σας υγεία.

Όλοι λοιπόν στις κάλπες την 16η Σεπτεμβρίου,να ψηφίσετε το κόμμα μας,το μέλλον αυτού του τόπου.
Ψηφίστε μας,θα κατεβάσουμε και τα βρακιά μας να μας πηδήξετε αν χρειαστεί για να μας ψηφίσετε.

Γιατί υπάρχει καλύτερη Βουργουνδία και τη θέλετε.

Χωρίς λόγια / μόνο τραγούδια

2007-08-08T12:08:00.000+03:00

"Στη δροσιά μιας αναπάντεχης, πολύχρωμης βροχής

Κάτω απ'το φως του διαλυμένου φεγγαριού

Θα τραγουδάμε ξαφνιασμένοι το τέλος της αρχής

Με μελωδίες του παλιού καλού καιρού

Σε πολιτείες σκοτεινές κάτω απ' τη γη

Καθώς η άνοιξη δε θα 'ρχεται, θα αργεί

Θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού

θα'μαστε οι λιγοι οι εκλεκτοί και οι τυχεροί

Ζήτω οι βόμβες κύριοι!

Ζήτω το καλοκαίρι!"

Το ανοίγω και φεύγω...

Πάμε συναυλία;

2007-08-03T12:35:00.000+03:00

Χύμα μπύρα στο ένα χέρι
Τσιγάρο στο άλλο
Ζέστη υγρή
Πολύς ο κόσμος
Φώτα στη σκηνή
Ίδρως....και παραζάλη.
Και εμμονές.
Αεράκι φέρνει νότες ψηλά στην εξέδρα
Τραγούδια στρώνουν μουσικό χαλί για την παράνοια της παρέας.
Εφηβικό νευρικό γέλιο ανάμεσα σε ανύποπτους σαραντάρηδες.
Μα πόσες φορές να πεις κάτι για να σ'ακούσει η φιλενάδα;;
"Έχω παρατηρήσει ότι όταν πίνεις κουφαίνεσαι"..
Βλέμμα απορίας και παύση και χαχανητά.
Ο Μ.δίπλα κουνάει το πόδι ρυθμικά και έχει αφεθεί στο μουσικό ταξίδι.
Άπειρες μισοτελειωμένες φράσεις σε προσπάθεια επικοινωνίας.
Σαν ν'αρνείται το στόμα να συνεχίσει τη σκέψη.
Αλλά πώς γίνεται να δίνεις λειψή απάντηση σε μια ήδη λειψή ερώτηση;
"Να σου πω κάτι; Όχι μόνο δεν κατάλαβα τι είπες, αλλά δε θυμάμαι και τίποτα"!!!
Ο Μ. γυρίζει το κεφάλι έκπληκτος από τη φασαρία που μπορούν να δημιουργήσουν δυο ενήλικες σε μια συναυλία..
Και χαμογελάει...

Χρωστούμενο απ'τον Ιούλιο και χαρισμένο στη φιλενάδα

Δεν είμαι εγώ τρέντης

2007-07-30T00:48:00.000+03:00

Αν για να είσαι τρέντης πρέπει

-να κάνεις τριάντα πέντε χιλιόμετρα για να πας σε συγκεκριμένη παραλία,η οποία άνετα διεκδικεί τη καφέ σημαία (από το σκατό και τη βρώμα)γιατί υπάρχει το συγκεκριμένο τρισάθλιο bitch bar (η ορθογραφία είναι σωστή)

-να έχεις 4Χ4 για να μπορέσεις να παρκάρεις γιατί σιγά μην προνοήσει κανείς τουλάχιστον να ρίξει λίγο χαλίκι(τα μπράτσα που κάνεις προσπαθώντας να ξεκολλήσεις το αμάξι από την άμμο είναι ευγενική προσφορά του καταστήματος)

-να έχεις κάνει τριακόσια χρόνια γυμναστήριο και να έχεις συμπληρώσει πεντακόσιες ώρες ηλιοθεραπεία για να κάνεις μπάνιο χωρίς να σε κοιτάνε λές και είσαι πράσινος,με τρία μάτια,οχτώ χέρια και τον κώλο μπροστά

-να περιμένεις στην ουρά για ξαπλώστρα μέχρι να γεράσεις και μόλις αδειάσει καμία να ξεκινάνε οι αθλοπαιδιές ("100 μέτρα επί άμμου","ρίψη σακιδίου επί ξαπλώστρας")

-να πίνεις καφέ πού μόνο στο φέρυ Πέραμα-Παλούκια μπορεί να πιείς ή μία μπύρα-κάτουρο και να έχεις το ύφος "τώρα εγώ πίνω μπύρα και είμαι άντρα δυνατό και γερό"

-να κάνεις τριπλό άξελ και διπλό λουπ παίζοντας ρακέτες γιατί ο Σάμπρας από σένα έμαθε τα μυστικά του τένις

-να κωλοχτυπιέσαι με τελειωμένα χιτάκια πενταετίας που σου βάζει ο άθλιος ντι-τζει που φαντασιώνεται ότι παίζει μουσική στο Super Paradise και θέλει να κάνει και κολπάκια του κώλου με τα decks

-να μπαίνεις με θεαματικό σάλτο μορτάλε στη θάλασσα και να κολυμπάς με άψογο στυλ και ταχύτητα φωτός(για 5 μέτρα,μετά αρχίζεις να τσαλαβουτάς στα ρηχά όπως οι γριές που πάνε στην Αιδηψό για τα αρθριτικά τους)

-να βγαίνεις από τη θάλασσα με ύφος λες και είσαι η απόλυτη,υγρή φαντασίωση των γυναικών και να νιώθεις μούρης (το δύο μηνών άκοπο νύχι στα πόδια είναι εργαλείο για τη δουλειά,για να γυμνώνεις τα καλώδια)

τότε τι να πω,δε θα γίνω ποτέ.
Και αν σου πω ότι με ενδιαφέρει κιόλας,θα σου πω ψέματα.

Το χρήσιμο ποστ

2007-07-22T14:31:00.000+03:00

Σεξ,πούτσος,μουνί,γαμάω,σκίζω,ματάκιας,τον παίζω,χύνω,
πούστης,λεσβία,μαθήτρια,καθηγήτρια,διευθύντρια,προισταμένη,
νοσοκόμα,δεκαπεντάχρονη,αθώα,παντρεμένη,γουστάρω,γαμίσι,
μάπα,κώλος,τρίχες,γυαλιά,γριά,γιαγιά,ανήλικη,κωλοτρυπίδα,
φετίχ,δέσιμο,χειροπέδες,μαστίγιο,πρόωρη,πάτος,μικρό,μεγάλο,
βυζιά,βυζάρες,μαστάρια,δονητής,βία,ξύλο,πορνό,γκουσγκούνης,
πέος,μωρό,πίπα,προφυλακτικό,καπότα,δαχτυλίδι,αρχίδια,καύλα,
ονείρωξη,εκσπερμάτιση,εγκυμοσύνη,αντισύλληψη,διάρκεια,μπαμπάς,
μαμά,νοικοκυρά,φύση,βουκολικό,παπάρια,τρύπα,βαθιά,παίρνω,
πέφτω,κούκλα,μουνάρα,ραντεβού,τσόντα,μάτι,παρακολουθώ,παρτούζα,
τρίο,αφροδίσια,καβάλα,στάσεις,τελείωμα,στόμα,γλώσσα,παραλία,
δάσος,άμμος,κύμα,πόδια,πατούσες,μασχάλες,φωτογραφίες,κάμα σούτρα,
σιλικόνη,φυσικά,γυμνάστρια,αθλήτρια,φτύνω,χωρίζω,πλαστική,σπέρμα,
οργασμός,σημείο g,κλειτορίδα,γλυφομούνι,ξυρίζω,μέγεθος,βοηθήματα,
sex shop,νυμφομανής,μαζοχισμός,στύση.

(Ο πιο ασφαλής τρόπος για να ανεβάσετε την επισκεψιμότητα του blog σας)

Άλλη μια νύχτα των τρελών

2007-07-14T06:35:00.000+03:00

Ξεκινάω να γράψω στις 6 το πρωί.Εχω εφημερία,δύο ώρες ακόμα.

Αυτό το βράδυ ήταν της παράνοιας.

Σκέφτομαι πως έχω καιρό να γράψω κάτι και σίγουρα αυτό εδώ δεν πρόκειται να σώσει την κατάσταση.

Έξω αρχίζει να ξημερώνει.Όλοι κοιμούνται.Γιατί κοιμούνται οι αναίσθητοι;Όσοι δεν κοιμούνται γυρνάνε από διασκέδαση.Είναι άξιοι της μοίρας τους.

Τελικά οι παλαβοί είναι πολλοί αλλά σκόρπιοι.

-Φαρμακείο εκεί;
-Μάλιστα.
-Πού βρίσκεται;
-(δίνω οδηγίες)
-Ωραία,αν χαθώ θα το δω στο χάρτη.
-(Άντε και γαμήσου βραδιάτικα.)

-Δυο ουροσυλλεκτες θα ήθελα.
-Ορίστε.Εξήντα λεπτά.
-(Με ύφος "Ελλήνας κροίσος με νησί με εννέα γράμματα").Πάρε 70.Τα ρέστα δικά σου.
-(Να στα βάλω από πίσω να διαλέξω τραγούδι;)

-Ένα κολλύριο γιατί με τσούζουν τα μάτια μου από την ηλεκτροκόλληση.Να είναι πιο δυνατό από αυτό(μου δείχνει ένα μπουκαλάκι)
-Δεν υπάρχει πιο δυνατό από αυτό.
-Πώς δεν υπάρχει,αφού έχω ξαναπάρει.
-Πώς το λένε;
-Δε θυμάμαι,είναι σε ένα άσπρο κουτί.
-Σαν να λέμε "ένα Γιώργο από την Αθήνα τον ξέρεις;"
-Ορίστε;
-Τίποτα,κάτι δικά μου.

-Να σε ρωτήσω κάτι;
-Πες μου.
-Γιατί το λένε "το χάπι της επόμενης μέρας" αφού το κουτί έχει δύο χάπια;

(Έρχεται ζευγάρι ηλικίας 23-25.Και μου μιλάει ο άντρας)
-Έχουμε ένα πρόβλημα.
-Τι πρόβλημα;
-(η περιγραφή συνοδευόμενη από χαμόγελο επιτυχίας...)Να,εκεί που πήδαγα την κοπέλα μου (η κοπέλα μπροστά,έτσι;Και από πίσω τους έχει έρθει και άλλος πελάτης)δεν μπόρεσα να κρατηθώ και έχυσα χύμα μέσα της.Τι μπορώ να κάνω;
-Να μιλάς πιο όμορφα.

Ώρα έξι και μισή.Στο μεταξύ ένας μου είπε πως σε λίγες ώρες φεύγει για διακοπές στη Βαρκελώνη.Μοιραίο το λάθος φίλε!Μπήκες στη μαύρη λίστα.

Και μία που ήρθε για αντιηλιακό.Έξι και μισή το πρωί,Σάββατο...
Θα μπορούσε να μου έχει ζητήσει σαν την άλλη μεικ απ στις τρεις,δεν έχω παράπονο.

Γιατί δε μοιράζουν ψυχοφάρμακα στον κόσμο;Εγώ θα ησυχάσω,αυτοί θα μαστουρώσουν και όλοι θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Απο-χαιρετώντας

2007-07-05T10:38:00.000+03:00

Πριν δυο μέρες μετακόμισε ένας φίλος.
Κάτω απ'τη γη.

Έφυγε ένα παιδί που ήρθε σχεδόν μόνο του, έζησε περισσότερο μόνο κι έφυγε ολομόναχο. Σχεδόν ανώδυνα. Και ηρωικά. Με μεγάλη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα να δηλητηριάζει τα ήδη άρρωστα πνευμόνια του.

Έφυγε ήσυχα όπως ήσυχα έζησε. Λιποθυμόντας. Αλλά μαχόμενος. Εθελοντικά.

Είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω, που αναγνώριζε σαν μοναδικό εχθρό του τις φλόγες. Και τις πολεμούσε με όλο του το είναι.

Κάθε μέρα γινόταν φίλος με τα βουνά και καρτερούσε τον εχθρό.

Κάθε νύχτα ντυνόταν γύπας με τα νύχια σε ετοιμότητα να ορμήξουν.

Έδωσε μάχες πολλές όταν απειλούσαν τις πλαγιές της Πεντέλης του. Μεγάλωσε στους πρόποδές της και την αγάπησε θανάσιμα.

Αστεία ακούγεται το θανάσιμα τώρα..

Έφυγε την ώρα που στα πράσινα μάτια του καθρεφτίζονταν οι πύρινες φλόγες της Πάρνηθας. Με σθένος και υπομονή. Όπως είχε μάθει να πολεμάει και στη δύσκολη ζωή του. Γι'αυτό παρότι μονάχος, στην τελευταία του έξοδο βγήκαν μαζί του εκατοντάδες.

Κι έκλαψαν γιατί δε θα ξαναδούν το σχεδόν μόνιμο χαμόγελό του κι εκείνα τα μάτια που πριν τις φλόγες καθρέφτιζαν καλοσύνη.

Και γιατί προσωποποίησε αξίες και ιδανικά που'χαν ξεχάσει.

Και γιατί αυτός ο θεός παίρνει πάντα αυτούς που δεν πρέπει.

Και τον Π.τον πήρε τη στιγμή που πίστεψε στον εαυτό του και άνοιγε τα φτερά του για καλύτερα πράγματα.

Ένα τραγούδι για σένα Π. και να μη φοβάσαι.

Την Κυριακή 8 Ιουλίου θα μαζευτεί κόσμος πολύς να φωνάξει γι'αυτά που φώναζες κι εσύ.

Και θα κράτούν μαύρες σημαίες. Εγώ θα λείπω, αλλά η φωνή μου κι η σημαία μου θα'ναι εκεί..

Καλώς ήρθες Βασιλάκη

2007-06-26T10:35:00.000+03:00

Μια και δεν έχω τίποτα της προκοπής να γράψω,σκέφτηκα να φωνάξω το Βασιλάκη με την κιθάρα του να μας παίξει κανένα κομμάτι να γουστάρουμε.

Enjoy!

Να ονειρεύομαι απ'το παράθυρο

2007-06-22T14:58:00.000+03:00

Θέλω να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά.
Ταξίδια με αριθμητή τη φαντασία και παρονομαστή την ανάμνηση. Κάπου στη μέση κι η παρόρμηση. Εικόνες στην κόρη του ματιού. Ένα βήμα πριν πέσουν χάμω.
Τα όνειρα του ύπνου δεν τα θυμάμαι σχεδόν ποτέ. Εκτός από κείνο που έβλεπα συνέχεια μικρή. Έπεφτα πάντα από ψηλά και με ανάσα κομμένη το έκοβα απότομα χωρίς να μάθω το τέλος ποτέ. Τώρα πια θυμάμαι μόνο στα πρώτα δευτερόλεπτα που το κορμί συντονίζεται με το κεφάλι και τους τοίχους γύρω. Με μιαν ανάσα-να μην ξεχαστεί ούτε μια τόση δα λεπτομέρεια- πρόσωπα, ανάσες, βλέμματα, αλλόκοτες συνευρέσεις, μίξεις αδύνατες, λόγια…Κι έλλειψη βαρύτητας. Με την ελπίδα ότι το ίδιο βράδυ θα τ’ακούσει κι η φιλενάδα που’ταν κι αυτή μέσα. Ήταν, αλήθεια;
Και στην πλήρη διαστολή των ματιών, θολούρα. Μαύρο ποτάμι παρασέρνει όλους τους ήρωες στη σπηλιά της λήθης. Μένουν μόνο αμυδρές φιγούρες -κι αν. Ή μόνο ονόματα. Ή ένα χέρι κρεμασμένο, στιγματισμένο μ’όμορφα σχέδια που χωρίς το υπόλοιπο σώμα δεν ξέρει πώς να σταθεί. Και πού.
Πάντα όμως μένει ζωντανό το συναίσθημα. Η μνήμη της έντονης στιγμής. Αλλά κι αυτό δυσκολεύεται να σταθεί μονάχο. Περπατάει πάντα με την ανάμνηση και αυτοαναιρείται δίχως αυτή. Έτσι απλά λοιπόν στυλώνω τα μάτια στο ταβάνι και ζορίζω τα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρα να θυμηθούν. Άσκοπα. Όχι άσκοπα. Μάταια.
Γι’αυτό σου λέω. Μην περνάς απ’τον ύπνο μου. Δε θα σε θυμηθώ ποτέ κι είναι κρίμα. Τόσος δρόμος κι εσύ θα φεύγεις με το κεφάλι σκυμμένο γιατί θα ξέρεις.
Έτσι στυλώνω τα μάτια στη θάλασσα κι ονειρεύομαι. Ο ψαράς ξεδιπλώνει τα δίχτυα του – ήλιος κι αλάτι τρέφει το δέρμα του. Ο παππούς στο διπλανό τραπέζι με κοιτάζει που γράφω και μιλάει για χαμένα ιδανικά. Εσύ παππούλη πότε σταμάτησες να ονειρεύεσαι; Το βλέπω στα μάτια σου που’χουν μικρύνει κι είναι θολά απ’τα χρόνια. Ονειρεύομαι κι άλλες θάλασσες, παγκάκια στα νερά τους, κρίματα παραγραφθέντα, να κάνω τ’αστέρια σκουλαρίκια, καθώς λέει και το τραγούδι. Και χέρια – χέρια που δεν είναι ξυράφια και περπατούν σε ψηλά βουνά έτοιμα να πετάξουν. Ψυχές αμαρτάνουσες και λυτρωμένες, στιγμές αιώνιες και καθαρά χαμόγελα. Απ’αυτά που δεν κοστίζουν τίποτα.
Γι’αυτό σου λέω παππούλη, θα ντυθώ με τα δίχτυα και θα χορέψω εδώ μπροστά σου, να θυμηθείς πώς είναι.. Κατέβασε τις ονειρο-βαλίτσες σου απ’το πατάρι…

"Να ονειρεύομαι απ’το παράθυρο, να ταξιδεύω με τον έρωτα γύρω και το θάνατο κάτω απ’τα μάτια, ξόδεμα συνέχεια∙ δεν υπάρχουν μάσκες
τ’όνειρο είναι που μαγεύει∙ ξημερώνει…. "

Μια που πιάσαμε τα όνειρα, να κι η δική μου εκδοχή. Καταθέτω λοιπόν ελεύθερο θέμα με πυρήνα τ'όνειρο και αποδέκτες τις sorry-purple , epsilon και thrills.

Όνειρα (2)

2007-06-02T11:09:00.000+03:00

Πρέπει να το πάρω απόφαση,δεν πάω καλά.

Αυτή τη φορά δεν τα θυμάμαι τα περισσότερα αλλά το φινάλε ήταν απρόσμενο και μου έμεινε.

Ήμουν,λέει,γύρω στα δώδεκα και γύρισα σπίτι.Μόλις μπήκα μέσα βλέπω τη μάνα μου εξαγριωμένη να φωνάζει:
"Τι είναι αυτό που έκανες;"

Με βουτάει από το αυτί και μου παίζει δυο-τρεις γρήγορες.Και συνεχίζει:
"Γιατί έβαλες τον συμμαθητή σου στο ψυγείο;"

Και η απάντηση αποστομωτική:
"Μα μαμά,τον λένε Γιώργο Τόνο!"

(.....να τον άφηνα εκτός ψυγείου και να χάλαγε;;)

ΥΓ:Κάποιες λάθος συνδέσεις πρέπει να παίζουν στο κεφάλι μου...

Για την Αμαλία

2007-06-01T12:52:00.000+03:00

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Σαν ύστατος φόρος τιμής στην Αμαλία και στον δίκαιο αγώνα της.Ας είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει

Άνευ

2007-05-30T14:40:00.000+03:00

Δύσκολη μέρα πάλι και ξάπλωσες στα στενά.Είναι η κούραση του κορμιού,του μυαλού.Είναι ο αυχένας και η μέση σου που σου υπενθυμίζουν πόσο άσχημα τους συμπεριφέρεσαι.Ή και ένα ερωτικό κάλεσμα,από αυτά τα γνωστά.Όπως τότε που σου είπα πως έχω φριχτό πονοκέφαλο και με έβαλες να ξαπλώσω,απόγευμα άνοιξης,λέγοντας μου πως κοιμάμαι σαν μικρό παιδί.Το βάρος από τα χέρια και τις σκέψεις σου σε κάνουν να βαραίνεις,να κλείνεις τα μάτια και πίσω από τα βλέφαρα να προβάλλεις χίλιες δύο κόκκινες εικόνες.Τον ομφάλιο λώρο που έγινε γόρδιος,που τον κουβαλάς και υπάρχει και παλιώνει και ξεφτίζει,ώσπου να κοπεί.Τις μεταμεσονύχτιες,εκτός ορίων συναντήσεις και τα μονόπλευρα γέλια.Πάντα με ρωτούσες τι ακούω και πώς σε αντέχω.Δεν προσπαθώ πια,αλήθεια στο λέω.Όταν πάω να προσπαθήσω,θυμάμαι πάντα εκείνη τη φωτογραφία στο λιμάνι,εκείνη που με κολακεύει,το κρύο δωμάτιο μέσα Αυγούστου και τη χαρά μου για την εκπλήρωση υποσχέσεων,όλων εκτός από μία.Και το απαλό και δυνατό άγγιγμα των χειλιών,που πάντα συνόδευες με βρισιές και σύγχυση σκέψης.Πόσες φορές θέλω να πάρω το αμάξι μεσάνυχτα και να σου χτυπήσω το κουδούνι.Να με περιμένεις με μισοκοιμισμένο χαμόγελο και να μου ξαναζητήσεις να περάσουμε αυτή τη νύχτα μαζί,μέχρι να μας ξυπνήσει ο ήλιος που βγαίνει πάνω από το αστεροσκοπείο.Να είμαι αλλιώς,να είμαι εκεί,χωρίς ψέμα.Να μην φυσώ την κάφτρα,να μη με ζαλίζουν πολύχρωμα φώτα.Να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και να γίνουμε δύο θηλαστικά την άνοιξη.Και την επόμενη μέρα να περάσεις από μπροστά μου χωρίς να γυρίσεις το κεφάλι να με κοιτάξεις στα μάτια.Μόνο ένα χτύπημα βραδυνό και αδιάφορο,το χτύπημα του κομήτη.Και αν.

Όνειρα

2007-05-25T10:42:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό ο καθένας βαράει το βιολί του.

Η sorry πυροβολεί με ιδεοψυχαναγκαστικές επαναλήψεις φράσεων.
Η Ανώνυμη Μ. εναλλάσεται με αστραπιαία ταχύτητα από business woman με κλωνοποιημένα κινητά σε manga μαθήτρια που δίνει αγγλικά και τούμπαλιν (καλή επιτυχία κούκλα μου!).

Εγώ πάλι κάνω σόλο καριέρα στην παράνοια.

Το μόνο που έχει μείνει σταθερό τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου είναι τα όνειρα.Τον τελευταίο καιρό λιγότερα αλλά όλο και πιο ασυνάρτητα.

Χθες το βράδυ ήμουν,λέει,με μία ομάδα εξτρεμιστών μέσα σε ένα στρατόπεδο.Μαχόμασταν λυσσαλέα απέναντι σε ορδές στρατιωτών,τους οποίους καθαρίζαμε με στυλ ράμπο και ποικιλία happy tree friends.Παρ'όλα αυτά,η διαφυγή μας ήταν αδύνατη.Περικυκλωμένοι από παντού.Οι σύντροφοι Φώτης και Μαρία (οι γνωστοί....) με προέτρεψαν να πλησιάσω τον ασύρματο για να καλέσω το ιππικό να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση.Αποστολή αυτοκτονίας,δηλαδή,που μόνο εγώ μπορούσα να φέρω εις πέρας.Πήρα το θέμα προσωπικά και με ύφος Μπρους Γουιλις καθάρισα κόσμο και κοσμάκη.Μετά από αδυσώπητες μάχες σώμα με σώμα τους έστειλα στον τάφο όλους και τότε,όπως γίνεται πάντα με εμάς τους ήρωες,αξιώθηκε να φτάσει το ιππικό,με επικεφαλή τη νικήτρια της Γιουροβίζιον και τις μουνάρες από πίσω να τραγουδάνε πάνω στα άλογα και να αγγίζονται φιλήδονα.

Ένα πράγμα έμενε μόνο.Να ξεσκεπάσουμε το αληθινό πρόσωπο του διοικητή του στρατοπέδου,που δούλευε και για εμάς και για αυτούς (οι "αυτοί" δεν αποκαλύφθηκε ποτέ ποιοί ήταν).Και η τιμή ήταν δικιά μου.Τράβηξα τη μυστηριώδη μάσκα,λοιπόν, και φώναξα με έκπληξη:

"Σπάιντερμαν!; Εσύ;"

Κάπου εκεί ξύπνησα από τα γέλια.Ούτε εγώ δεν αντέχω τα όνειρά μου.

(αλήθεια,αν δεις στον ύπνο σου τον Σπάιντερμαν τι σημαίνει;)

"Ο Άμλετ της σελήνης"

2007-05-08T23:58:00.000+03:00

Το φεγγάρι ολόγιομο. Φωτεινό.
Καρφιά σφηνωμένα στα χέρια.
Να ξέρεις το λάθος, αλλά να μένεις εκεί.
Πρακτικά ή έστω νοερά.
Η γοητεία του λάθους τρομακτική.
Στάζει αίμα.
Τα καρφιά πιο βαθιά.
Η εμμονή στο λάθος ακόμα πιο τρομακτική.
Έλα να δεις τα σημάδια στα χέρια.
Η πληγή έκλεισε, τα σημάδια δε φύγαν.
Καμιά φορά πονούν με τον καιρό.
Μ'αυτή τη διαπεραστική υγρασία που τρυπάει το νου..
Είναι τότε που κολλάω πούλια στο μέτωπό μου.
Οφθαλμαπάτη
Το φεγγάρι μια φέτα. Σκοτεινό.
Ο Άμλετ ξύπνησε.

"Από ποια δαιμονισμένη και μυστηριακή πορεία οδηγείται
η αγάπη προς το μίσος και την απέχθεια ,
προς αυτή την τελεσίδικη και βαθύτερη ομολογία της ερωτικής αλλοφροσύνης..."

Παραμύθι

2007-05-02T11:36:00.000+03:00

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου.Το βρήκα σε ένα εκτυπωμένο mail,χωμένο σε ένα βιβλίο,με ημερομηνία 3/12/2003.Πιθανώς να είναι κάτι που κυκλοφόρησε τότε από mail σε mail και συνεπώς γνωστό σε πολλούς.Παρ'όλα αυτά,το θεωρώ πολύ όμορφο και το μοιράζομαι μαζί σας.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
Η Τρέλα,αφού συστήθηκε τρεις φορές στην Ανία,της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:"Τι είναι το κρυφτό;"
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια-την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν και άλλοι που δεν ήθελαν να παίξουν:Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε πως ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν και η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό.
"Ένα,δύο,τρία",άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά.Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου,ο οποίος με τη δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της,οπότε το άφηνε ελεύθερο.
Ο Εγωισμός,αντιθέτως,βρήκε αμέσως κρυψώνα,ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμα κάπου να κρυφτεί.Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

"...1000",μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμα αποφασίσει πού να κρυφτεί.Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.Η Τρέλα έψαχνε παντού,πίσω από κάθε δέντρο,κάτω από κάθε πέτρα,σε κάθε κορφή βουνού μα τίποτα.Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει,βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογγητό πόνου.Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.Η Τρέλα δεν ήξερε πώς να επανορθώσει,έκλαιγε,ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.Και από τότε η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

Άλλο ο Καρυωτάκης και άλλο ο Καρβέλας

2007-04-27T10:35:00.000+03:00

Ηλίθιοι γονείς όλου του κόσμου ενωθείτε!
Μίζεροι άνθρωποι,μεγαλώστε τα παιδιά σας με τις δικές σας,σωστές αρχές!

Γιατί κάνεις παιδί αφού είσαι άχρηστος να το μεγαλώσεις;

Είναι απίστευτο.

Να χαλάς ένα σκασμό λεφτά για να πας 5 μέρες διακοπές και να κλαίγεσαι για τα φάρμακα που θα κάνουν το παιδί σου καλά.
Να βρίζεις που το μωρό σου έχει τόσα έξοδα και να τρέχεις σε πάρτυ,δεξιώσεις και συναυλίες,όπου τα σκας κανονικά.

Και το μωρό σου μεγαλώνει σαν ανάπηρο αφού το κουβαλάς στην αγκαλιά και στο καρότσι μέχρι τα δέκα του,σαν να μην έχει πόδια.
Κάποτε τρέχαμε στις αλάνες,γινόμασταν ήρωες στη φαντασία μας,γδέρναμε τα πόδια μας,μαλώναμε,ιδρώναμε.Περιμέναμε το χαρτζιλίκι του μπαμπά για να πάρουμε το Μπλεκ και το Αγόρι.Μας έμαθαν πως το χρήμα δεν είναι το παν αλλά έχει αξία.

Και έρχεσαι τώρα και στήνεις το παιδί σου μπροστά στο απόσπασμα των τηλεσκουπιδιών και το αφήνεις στη μοίρα του.Του παίρνεις έναν υπολογιστή και το αποχαυνώνεις μόνο και μόνο για να σε αφήνει ήσυχο.Του παίρνεις κινητά κάθε τόσο για να τραβάει βίντεο τον κώλο της συμμαθήτριας του με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανάλυση και να τον παίζει το βράδυ.Του μαθαίνεις το σεξ από τα δώδεκα.Το μυείς στη μόδα και το δικό σου,άρρωστο lifestyle.Απορείς γιατί το παιδί σου δεν διαβάζει τα μαθήματά του αλλά ποτέ δεν του έκανες δώρο ένα βιβλίο αλλά το τελευταίο cd της Κοκκίνου.Το βάζεις στα φροντιστήρια από το δημοτικό.Ακούει για τον Καρυωτάκη και σε ρωτάει που τραγουδάει.Μωρό ακόμα,το σέρνεις στις πίστες και στα κωλάδικα που διασκεδάζεις,χορεύει τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικο και γελάς με κρυφό καμάρι.Το κάνεις σαν εσένα,ένα στραβοχυμένο λουκουμά. Ή ακόμα χειρότερα ένα κακοτυπωμένο αντίγραφό σου.Ένα λοβοτομημένο υπερκαταναλωτή.

Εσένα το όνειρό σου το ξέρω.Να κυκλοφορείς με compressor ή cayene(που ζήτημα είναι αν σου ανήκει έστω και ο ένας καθρέφτης αφού το υπόλοιπο το χρωστάς),να έχεις 20 πιστωτικές,να φοράς boss και prada ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο,με τα arnette σου πρώτη μούρη,και να φορτώνεις το βάρος στεγνά στους γονείς σου να μεγαλώσουν το παιδί σου.Γιατί είσαι για την πάρτη σου και μόνο.Εμείς να περνάμε καλά και δεν γαμιούνται όλα.

Στο κάτω κάτω,τι έγινε και αν δεν ξέρεις τι σχήμα έχει η κατσαρόλα;Του δίνεις λεφτά και τρώει έξω.Και σου φέρνει κι εσένα.

Εδώ η ζωή μας άλλαξε κι εσύ κοιμάσαι;

2007-04-25T11:28:00.000+03:00

Τις προηγούμενες μέρες έκανε επιτέλους την εμφάνισή του το περίφημο "δαχτυλίδι",αυτό που μου είχαν ζαλίσει τα αυτιά ότι δίνει άλλη απόλαυση στο σεξ.
Ναι,καλά!

Άνοιξα ένα από περιέργεια για να δω τι φέρνω,να ξέρω και τι είναι,μη λέω μαλακίες.

Όντως είναι ένα λαστιχένιο δαχτυλίδι με μία βλακεία από πάνω,που έχει δύο κουμπιά,ένα για να παίρνει μπρος και ένα για να κλείνει.Κάπου εκεί έχει και ένα λαστιένιο σταυρό για να βρίσκει στην κλειτορίδα και να "μεταφέρει την απόλαυση στη σύντροφο".Πάτησα λοιπόν το play και το παράτησα πάνω στον πάγκο.Και αυτό άρχισε να χτυπιέται σαν ζωντανό.Έτυχε ποτέ να δεις τον Έλμο τον γαργαλίτσα,αυτό το κουκλάκι που του πατάς την κοιλιά και κοπανιέται σαν τρελό;Ε,κάπως έτσι.

Δεν το έχω δοκιμάσει στην πράξη αλλά και μόνο που φαντάζομαι ατάκες του στυλ "μισό λεπτό να το βάλω μπρος","πώς ξεκινάει αυτός ο διάολος;", "όχι ρε πούστη,έμεινα από μπαταρία" ξενερώνω.Τουλάχιστον δε χρειάζεται μπαλαντέζα,κάτι είναι και αυτό.Σκέφτεσαι να θες να πηδήξεις και να ψάχνεις για πρίζα;

Είναι και εκείνη η ηλίθια διαφήμηση που ο τύπος αντί να βγάλει το μονόπετρο που θα την κάνει να τελειώσει επιτόπου και θα της φύγουν όλα,ανοίγει το κουτάκι με αυτή τη μαλακία μέσα και ρίχνει το χαμόγελο της επιτυχίας "πω πω,τι γαμιάς που είμαι,πώς τις ρίχνω έτσι" και αυτή λιγώνει.Για τελείως ηλίθιους δηλαδή.

Και έρχονται,που λες,όλοι οι greek lovers και με ζαλίζουν στις πίπες.
"Θα πάθω ηλεκτροπληξία;"(αν συνεχίσεις θα φροντίσω εγώ να την πάθεις,δεν τη γλυτώνεις)
"Και δηλαδή αυτό τι κάνει;"(το βάζεις μπρος,το ρίχνεις στο ποτήρι και σου χτυπάει το φραπέ)
"Δηλαδή δεν χρειάζεται να φοράς προφυλακτικό με αυτό;(τι να σου πω,καλού κακού για μάθε τα επιδόματα που παίρνουν οι πολύτεκνοι)
"Μετά πώς φορτίζει;"(με καλώδια από το αυτοκίνητο,πώς αλλιώς;)

Το ακόμα καλύτερο,όμως,δεν είναι το δαχτυλίδι,αλλά το φυλλάδιο που το συνοδεύει.Αφού δίνει αναλυτικές οδηγίες για κάγκουρες,του τύπου "το φοράτε στο πέος" (όχι ρε συ, μιλάς σοβαρά;),παρουσιάζει τα υπόλοιπα καινούρια προϊόντα της εταιρίας:
-Συσκευή διεγερτικού μασάζ σώματος(!)
-Δονητή για την κλειτορίδα (!!)
-Δονητή για το σημείο G(!!!!)

Δεν κρατιέμαι,θα το πω.
Ότι θα σπούδαζα και θα έτρωγα τα νιάτα μου στα θρανία για να πουλάω δονητές δεν το φανταζόμουν ποτέ.

"Είναι η επιστροφή"

2007-04-23T10:09:00.000+03:00

Λοιπόν,η χθεσινή μέρα ήταν εποικοδομητική

ήπια έναν καφέ και δύο ποτά με θέα στη θάλασσα της Πανόρμου
θαύμασα το industrial wannabe στυλ ορισμένων
άκουσα τα χαμηλόφωνα σιχτίρια για το παιδάκι στο διπλανό τραπέζι που τσίριζε λες και ήταν στο γήπεδο
είδα δύο γοργόνες(μπορεί να ήταν και χέλια)να διασχίζουν το δρόμο και ερωτεύτηκα
γέλασα και το ευχαριστήθηκα
πρόσφερα άρτο,θέαμα και κλαυσίγελο με την τελευταία πόρτα που έφαγα
ανακάλυψα τον "καϊλομαγνήτη" και πως οι καμένοι είναι πολλοί αλλά σκόρπιοι

αλλά πιο πολύ απ'όλα

έφαγα μια καλή κλωτσιά

και πήγα πιο μπροστά(θέλω να πιστεύω)
και έφτασα στην άκρη του τούνελ(θέλω να πιστεύω)
και έβγαλα το μυαλό μου από το μπλέντερ πριν γίνει πουρές(θέλω να πιστεύω)
και νιώθω πολύ καλύτερα.

Και επιστρέφω.

Ο δεύτερος ρόλος σου πάει πολύ

2007-04-17T20:20:00.000+03:00

"Εδώ θ'ακούσω μια σφαίρα να περνάει ξυστά"

Τα τελευταία λεπτά πάντα είναι τα χειρότερα.
Και εγώ πιο άρρωστος από ποτέ.
Θέλω να σε νιώθω.Και όταν σε νιώσω,απορώ με τον εαυτό μου.
Το Χ που θα πέσει πάνω σου θα είναι κόκκινο και ανεξίτηλο.Θα σε τρομάξει με την ορμή του.

"Δε θέλω καν ν'αρχίσω"

Έμπλεξα τα μαλλιά σου με αλλόκοτες σκιές μιας άλλης ζωής και δίνω νόημα στη ζωή που έχει γίνει σκόνη και αλάτι.
Κλειστά δωμάτια και τοίχοι λευκοί.
Φωνές και φασαρία.
Κόσμος.
Αν σε φιλήσω μη γλείψεις τα χείλη σου.Αυτή η πίκρα δεν αντέχεται.

"Δάχτυλα που ψάχνουν μες των ρούχων τα υπόγεια"

Κοίτα πώς είμαι.Κοίτα ποιος είμαι.
Εγώ που σου γέλασα στραβά όταν με φώναξες.
Μπήκα μέσα σου και σε άφησα να στροβιλίζεσαι.
Έσκυψες το κεφάλι και χαμογέλασες.

"Και πίσω από τ'όνομά σου να τρέχουν χίλια ονόματα"

Νυχτώνει νωρίς απόψε.Ίσως όχι για μένα.
Θα έχουμε το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι όταν πέσουμε για ύπνο.
Πριν σβήσεις θέλω από σένα μια καληνύχτα.
Και άσε την αυλαία να πέσει.

Και τι δε θα δινα για να...

2007-04-11T10:50:00.000+03:00

...δω αυτες τις ταινίες.

Ο Χάρυ Πότης και ο Φιλοσοφικός Ζύθος
Ο Βασιλιάς Αρθούρος και οι πότες της στρογγυλής τραπέζης.
9 1/2 βδομάδες πιόμα
Οι τρεις βαρελοφύλακες
Η νταμιτζάνα του Λοχαγού Κοκκινέλι
Αγάπη μου,μέθυσα τα παιδιά
Α.Α. ο εξωγήινος
Χορεύοντας με τους ζύθους
Ποτήρια απελπιστικά άδεια
Ιντιάνα Τζόουνς και το κηνύγι του χαμένου κατρούτσου.
Ο Άρχοντας των κελαριών
Μονομαχία στο Ελ Κράσο
Ημέρα οινοποσίας

Αυτό δεν είναι post,είναι δημιουργία!Ε ρε,ζωγραφίζω πάλι... :)

Λαϊκή σοφία

2007-03-31T16:55:00.000+03:00

Σλουρπ!
Φτου!

Και όποιος κατάλαβε,κατάλαβε.

Όσο κοντά τόσο μακριά

2007-03-27T13:45:00.000+03:00

''Μα καλά, πώς του ήρθε;''. Πώς του ήρθε… Εκεί ήταν και δεν το ήξερε. Και τώρα, ξαπλωμένη στον καναπέ, προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Και σε ένα ακόμα: “Τώρα το κατάλαβε;”. Όχι, αυτή το είχε καταλάβει τώρα. Λύπη και θυμός. Λύπη για όσα χάθηκαν από μία επιπολαιότητα. Θυμός για την ύπουλη συμπεριφορά του. Αυτού που μεγάλωσαν μαζί, έπαιζαν μαζί, αντέγραφαν ο ένας από τον άλλο στο σχολείο. Αυτού που η ίδια του γνώρισε την πρώτη του κοπέλα και τον είδε ερωτευμένο για πρώτη φορά. Αυτού που ,περήφανη , τον συνόδευσε στην ορκομωσία της σχολής του. Που τον ήξερε από μικρό και τώρα, κοντά στα τριάντα , τον χάνει. Δεν το διάλεξε αυτή, δική του απόφαση ήταν. Κάποτε το να βγει στο μπαλκόνι και να τον φωνάξει να τον δει ήταν αρκετό. Τώρα η απόσταση δύο αντικριστών σπιτιών μοιάζει χαώδης. Σηκώνεται αργά. Τραβάει την κουρτίνα και ρίχνει μια κλεφτή ματιά απέναντι. Μια σκιά που περπατάει αμήχανα την αναγκάζει να κάνει ένα βήμα πίσω. Αυτός είναι! Όντως, αυτός είναι που γυρίζει άσκοπα μες στο σπίτι και μιλάει μόνος του. Όσο όμως και αν συζητήσει με τον εαυτό του καταλήγει στην ίδια ερώτηση: “Τώρα το κατάλαβε;’’ Του φαίνεται περίεργη η αντίδρασή της, ο θυμός της. Δεν φταίει όμως κι αυτή. Έπρεπε να της το έχει ξεκαθαρίσει καιρό τώρα. Από τότε που έπαιζε μαζί της παιχνίδια που δεν του άρεσαν, που της έδινε την κόλλα του στο σχολείο για να πάρει αυτή καλύτερο βαθμό. Από τότε που τα έφτιαξε με την καλύτερή της φίλη για να την κάνει να ζηλέψει. Από τότε που στο νεανικό μυαλό του ξήλωνε το σκηνικό της ορκομωσίας γύρω του και έβαζε αυτό μιας μεγαλοπρεπούς εκκλησίας, με αυτή στο πλευρό του. Ποτέ όμως δεν το έκανε. Ίσως φοβόταν ,ίσως άργησε, ίσως και να μην έπρεπε να το κάνει καν. Ίσως όμως να έκανε και το σωστό γιατί έτσι ένιωθε. Τι να κάνει άραγε; Τραβάει δειλά την κουρτίνα. Το απέναντι μπαλκόνι άδειο.

Παράθυρα στο νου.

2007-03-25T17:09:00.001+03:00

Να σταθώ όρθια κάτω απ’τη βροχή και ν’ανοίξω τα χέρια.
Να υψώσω το κεφάλι στο γκρίζο ουρανό -πάλι και πάλι- και ν’ανοίξω το στόμα.
Τι γεύση να’χει άραγε η όξινη βροχή της πόλης;
Να πιούμε βροχή γιατί απ’τ’άλλα δε χορταίνουμε.
Να φύγει η κίτρινη σκόνη απ’τα μάτια μου.
Να φύγει κι απ’το στόμα που’χει κολλήσει.
Να πιεις κι εσύ ε;…να ξεπλύνει την όμορφη λήθη σου.
Και μετά να κοιμηθείς με ύπνο βαρύ κι η λήθη να γίνει και πάλι μνήμη.
Μνήμη καθαρή απ’αυτή που θα’θελες να’χεις ξεχάσει.
Πιες λοιπόν να την εξαγνίσεις γιατί δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
Η μνήμη σου είναι παντού, αλλά δε σε καταδιώκει.
Είσαι εσύ που την κυνηγάς γιατί κατά βάθος την αγαπάς.
Κι όταν το καταλαβαίνεις –εκείνα τα λίγα δεύτερα ολοκλήρωσης- παλεύεις για εκείνο το δικαίωμα στο όνειρο.
Και σέρνεσαι τότε με νύχια πληγωμένου αρπαχτικού, κυλιέσαι και λασπώνεσαι, ματώνεις κι ανοίγεις κι άλλες πληγές. Πληγές που δικαιωματικά σου ανήκουν αλλά δεν είναι μόνο δικές σου. Παιχνίδι εξουσίας κι επιβεβαίωσης. Ξανά και ξανά.
Αλήθεια, πόσες φορές μπορείς να επανασυναρμολογήσεις αυτό το παζλ στο μυαλό σου;
Άπειρες συν μία. Η μία που πάντα πιστεύεις ότι είναι η τελευταία.
Πιες λοιπόν και γύρνα μετά στο γνώριμο μονοπάτι σου.
Εκεί που παλεύεις για το άλλο σου δικαίωμα. Στο τίποτα.
Κι εγώ θ’ανάψω φωτιά να συνοδέψω το παιχνίδι της βροχής. Και θα μπλέκονται οι φλόγες με τις σταγόνες χωρίς να ενοχλεί η μία την άλλη. Πορτοκαλί και διάφανο ίσον πορτοκαλί.
Οι ήχοι τους μπλέκονται, θα φτιάξουν τραγούδι άγριο, μελαγχολικό, ορχηστρικό. Κι αν έχει στίχους, τους ξεχνώ.
Κι όταν τελειώσει η βροχή θα βγω στο μπαλκόνι –θα μυρίζει βρεγμένο χώμα και άσφαλτο- σιωπή έξω. Η γειτονιά κοιμάται κι η μουριά εκεί δεξιά ανυπομονεί ν’ανθίσει. Μόνο το ουράνιο τόξο τραγουδάει τώρα κι εγώ περπατώ στις καμπύλες του σαν τότε που’μουνα μικρή, χορεύω κι ακροβατώ. Κάθε του χρώμα κι ένα άλλη μουσική κι εγώ γελάω γελάω χαμογελάω. Ισορροπώ περίεργα, τα χέρια χαλαρά και πέφτω, δε φοβάμαι. Μ’αγκαλιάζει το σύννεφο που’χει πια λυτρωθεί και……..
…..το ποτήρι στέρεψε και τα καπνά μισέψαν. Η υγρασία φτάνει ως το μεδούλι και θα’ταν φρόνιμο να μπω μέσα.
Το κεφάλι στα πόδια ή τα πόδια ψηλά στο κεφάλι;;;
“Αρμονία ή χάος” λέει ο ποιητής “και η ζωή διαφεύγει ως έρως.”

Το quiz της εβδομάδας(απαντήστε και κερδίστε)

2007-03-23T09:54:00.000+02:00

1.Πώς λέγεται η 50άρα οδηγός που την πετυχαίνεις στο δρόμο στις 8 το πρωί;

2.Είσαι παντρεμένος και γυρνάς στο σπίτι από τη δουλειά.Ποια είναι η πρώτη κουβέντα που λές στη γυναίκα σου;

3.Ποιά είναι τα πιο άχρηστα αυτοκίνητα για τις γυναίκες;

4.Τι είναι η σχέση;

5.Ποια είναι η πιο συνηθισμένη ερώτηση όταν κάποιος έρχεται να ζυγιστεί στο μαγαζί;

6.Τι είναι για μία γυναίκα πιο σημαντικό από τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο;

7.Ποιο είναι το αμέσως επόμενο πράγμα που ακολουθεί το πλύσιμο του αυτοκινήτου;

8.Ο Σωκράτης είπε κάποτε μια περίφημη φράση που συνδέει τη μάθηση και την ηλικία του ανθρώπου.Ποια είναι αυτή;

9.Τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς;

10.Ποια είναι η μεγαλύτερη ηδονή;

11.Πόσες σοκολάτες πρέπει να φας για να θεωρηθεί αυτό υποκατάστατο του σεξ;

12.Ποια είναι η πιο συνηθισμένη ασθένεια που πλήττει τις γυναίκες;

13.Όταν έχεις γυναίκα σου την πέφτουν άλλα δέκα θηλυκά.Όταν δεν έχεις γυναίκα μόνο ένα μπορεί να σου την πέσει.Ποιο είναι αυτό;

14.Τι κάνεις όταν σου την πέφτει η γυναίκα του κολλητού σου;

15.Ποιο είναι το βασικό στοιχείο του χαρακτήρα που προσέχουν οι άντρες στις γυναίκες;

16.Ποιο είναι το πιο κοινό χαρακτηριστικό σε όλες σχεδόν τις καφετέριες;

17.Τι κάνει πριν το σεξ ένα ζευγαράκι δεκαοχτάχρονων που θέλει να αποφύγει μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη;

18.Πώς λέγεται αυτός που σου κάνει την ίδια ερώτηση δέκα φορές;

19.Τι πρέπει να κάνεις όταν ακούς ένα φίλο σου να σου λέει με πόσες πολλές έχει πάει;

20.Ποιος ήρθε;

Απαντήσεις:1.Δημόσιος κίνδυνος 2.Αγάπη μου,τι θα παραγγείλουμε; 3.Αυτά της φόρμουλα ένα.Πόσες τσάντες με ψώνια μπορούν να σηκώσουν οι αεροτομές; 4.Αυτό που όταν δεν το έχεις το ψάχνεις και όταν το έχεις δεν του δίνεις και πολλή σημασία 5."Η ζυγαριά σίγουρα πάει καλά;" 6.Ένα σπασμένο νύχι 7.Μία βροχή που σου το κάνει παλι μουνί 8."Γηράσκω αήρ διδασκόμενος" 9.Τι στο διάολο σκεφτόμαστε εμείς για αυτούς 10.Να σβήνεις εκκρεμότητες από τη λίστα με τις υποχρεώσεις σου 11.Και όλη τη Νεστλέ να φας,σε όργασμό δε θα φτάσεις 12.Η υπογλυκαιμία.Εννιά στις δέκα γυναίκες που σαβουρώνουν ένα γλυκό,αν τις ρωτήσεις γιατί το τρώνε σου απαντούν "με έπιασε υπογλυκαιμία" 13.Η γρίππη 14.Το παπί 15.Να έχει μεγάλα βυζιά 16.Η τηλεόραση που παίζει fashion tv κι οι τριάντα λιγούρηδες που παίρνουν μάτι 17.Το σταυρό του 18.Κάγκουρας 19.Να προσέχεις μη βγει κανένα φίδι και σε δαγκώσει 20.Κανείς,ιδέα μου ήταν.

" Άμα έχεις τον ΟΤΕ τι τον θέλεις τον Οσάμα"

2007-03-20T20:30:00.000+02:00

Νικήσαμε!
Κατατροπώσαμε τον κακό οργανισμό!
Του πήραμε τα σώβρακα!

Με δύο λέξεις μας σύνδεσαν πάλι το τηλέφωνο και μπορώ να σαπίζω ελεύθερα πάλι τις ώρες της αναδουλειάς.Τελικά αυτοί στον ΟΤΕ είναι για πολύ ξύλο.Εν τάχει το χρονικό του αποκλεισμού:

-Την προηγούμενη τετάρτη ο δίπλα (ο φούρναρης δίπλα στο μαγαζί) μου είπε πως του έκοψαν το τηλέφωνο.Εμένα όμως όχι.Η χαρά δεν κράτησε πολύ γιατί μου το έκοψαν την πέμπτη.

-Την κυριακή,και μετά από καμιά δεκαριά αποτυχημένες προσπάθειες επικοινωνίας με το κέντρο βλαβών του ΟΤΕ (παρένθεση:το κέντρο βλαβών δεν μπορείς να το καλέσεις από κινητό,παρά μόνο από σταθερό.ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΑ,ΑΝ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΘΑ ΣΕ ΕΠΑΙΡΝΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΙΣ; Η ΘΑ ΠΑΡΩ ΣΒΑΡΝΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΝΑ ΖΗΤΙΑΝΕΥΩ ΓΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ;) επιτέλους έβγαλα γραμή,προετοιμασμένος για τα μπινελίκια που θα έχωνα.Όχι όμως και για τον παρακάτω διάλογο:

-Κέντρο βλαβών ΟΤΕ θέση 35 καλημέρα σας.
-Καλημέρα σας.Το τηλέφωνό μου...
-Πέστε μου το νούμερο.
-.....................
-Μέχρι το βράδυ θα είναι έτοιμο κύριε.Σας ευχαριστούμε.

Και το κλείνει.

Να πω τη μαύρη μου αλήθεια,η απάντηση με άφησε ικανοποιημένο αν και λίγο επιφυλακτικό ως προς το αν θα τηρηθεί.Και κάπως αγχωμένο γιατί την επόμενη είχα διανυκτέρευση και θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα αν δεν το έφτιαχναν.

-Τη Δευτέρα το πρωί πηγαίνω στο μαγαζί και διαπιστώνω ότι η γραμή είναι πιο νεκρή και από τη μαραμένη τσουτσού του παππού μου(στα 83 ο παππούς μου,ζωή να χει).Κλείνω το μαγαζί και πηγαίνω σε ένα κατάστημα στο από κάτω στενό να τους πάρω πάλι τηλέφωνο(το οποίο ο πούστης αυτός μου το χρέωσε κιόλας.Παλιοκαρμίρη,που να σου λήξουν τα πατατάκια και να μην τα παίρνουν πίσω).Και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

-Κέντρο βλαβών ΟΤΕ θέση 22 καλημέρα σας.
-Καλημέρα (πάντα ευγενικός...).Το νούμερό μου είναι το τάδε.Χτες μου είπατε τα τάδε.Και σήμερα το νούμερο είναι ακόμα ψόφιο.
-Ναι,το ξέρουμε κύριε αλλά δε φταίμε εμείς,φταίει η ΕΥΔΑΠ.(...)
-Τι εννοείτε;
-Κάνουν κάποια έργα,και δυστυχώς έκοψαν τα καλώδια.
-Καλά,τι σχέση έχουν τα έργα της ΕΥΔΑΠ με τα καλώδια;
-Αααα,αν δεν τελειώσει η ΕΥΔΑΠ εμείς δεν τα φτιάχνουμε.Για να τα ξανακόψουν;
-Και πότε θα τελειώσουν τα έργα;
-Σε περίπου 15 μέρες.(!!!)

Κάπου εκεί εμένα μου έπεσαν τα μισά δόντια και τα μισά μαλλιά.

-Ναι,κοιτάξτε,δεν καταλάβατε,σήμερα έχω διανυκτέρευση και χρειάζομαι το τηλέφωνο.
-Μην ανησυχείτε.υπάρχει λύση.Θα κάνουμε εκτροπή το σταθερό στο κινητό σας, μόνο που θα χρεωθείτε εσείς τις κλήσεις που θα σας κάνουν.
-Να ρωτήσω,αν είναι να τα χρεωθώ εγώ,σε εσάς γιατί πληρώνω πάγιο;Για να βλέπω αν είναι όμορφη η συσκευή;
-Σας είπα,δε φταίμε εμείς, η ΕΥΔΑΠ.
-Και εγώ σας λέω,δεν με απασχολεί ποιος φταίει.
-Τέλος πάντων,θα την κάνετε την εκτροπή;

Ο εκβιασμός ήταν σκληρός και το φύλλο μου πολύ κακό, οπότε ενέδωσα και έκανα την εκτροπή.Βέβαια δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο θα μου έρθει το μπουγιουρντί γιατί αν υπολογίσεις ότι μου έκαναν περίπου διακόσια τηλέφωνα τότε νομίζω πως πρέπει να κάνω έξτρα παραγγελία ξυλοκαίνης γιατί από το ποσό που θα πληρώσω θα πετάξω αιμορροίδες.Για να καταλάβεις,η φουλ φορτισμένη μπαταρία του κινητού καπούτιασε σε πέντε ώρες.

Κατά τα άλλα καλά,δεν έχω παράπονο.Η διανυκτέρευση καλά,μου την ψιλοέπεσε και ένας 45άρης πούστης,και δόξα τω Θεώ να λέμε.Μέσα στον πανικό,ήθελε να μάθει αν μου αρέσουν οι Dire Straights.Αυτός μάλλον ακούει Dire Gays.

Ευχήσου ρε.

2007-03-13T12:06:00.000+02:00

-Κάνε μια ευχή με μια λέξη.

-Όχι πόνος.

-Μα αυτές είναι δύο.

-Στ'αρχίδια μου.

(Ο τίτλος αυτοσχέδιος

Οι στίχοι δανεικοί απ'τον αγγελάκα)

30αρίες και επανασύνδεση

2007-03-13T10:12:00.000+02:00

-Που’σαι ρε φίλε;
-Ωπ, τι έγινε!Χαθήκαμε.
-Χαθήκαμε λέει.Τι κάνεις;
-Τρελό πήξιμο.Λέμε.
-Όμως.Δε σε λούλου!
-Καθόλου,η δουλειά να τρέχει και όλα καλά.
-Έμαθα ότι έπιασες χοντρό μαλλί.
-Εντάξει, να κινείται το πράγμα.
-Ωραία.Καλοφάγωτα.
-Εσύ τι λέει;
-Είμαι το θέμα των ημερών.
-Τα μαθα.Καινούρια γκόμενα;
-Η γυναίκα δεν υπάρχει λέμε.
-Καλή;
-Ρε δεν υπάρχει σου λέω!.Θυμάσαι τη Σούλα;
-Ποια ρε, την ψόφια στη σχολή;
-Ναι ρε, που της έλεγα ‘‘Παλεύουμε;’’.Ε, καμία σχέση.
-Έλα και μου ερχόταν το τριπλό.
-Όχι ρε,είσαι λαλά;
-Πλάκα πλάκα,την πέτυχα τις προάλλες.
-Σώπα ρε,τι λέει;
-Τι να πει,άρχισε τις παπάτζες και την έκανα με ελαφρά.
-Χα χα,είσαι lol και ξανά lol λέμε!
-Θυμάσαι που τα είχα μαζί της;
-Ναι,τότε που σε μούντζωνα και με τα πόδια. Μεγάαααλη πετυχεσά.
-Ήμουν αλλού τότε.
-Μια απορία έχω.
-Λέγε.
-Στο πάρκο τι είχε γίνει;
-Άκου.Μετά από κάτι μπυρόνια την πήγα εκεί.Εμένα γελάγανε και οι πατούσες μου γιατί θα πήδαγα.Πάνω στο χαμούρεμα σκάει μύτη η Σοφία.
-Ποια,η μύτη με τον άνθρωπο;
-Αυτή, τα’χα και μαζί της.Στην αρχή κόλλησα. Μετά λέω‘‘Γιατί όχι;’’και της κάνω ‘‘Είσαι για τρίλιζα;’’.
-Και;
-Έγινε ιστορικό μαδομούνι.Να ναι καλά η φίλη της ο Μάτσας που τα ξέρασε όλα…
-Ρε το Σταρένιο…
-Καλά,φαντάζεσαι Σούλα, Σοφία και εγώ; Διπλοβάρδια θα χτύπαγα.
-Τρελό σπατουλάρισμα. Και;
-Τι και; Έπαιξε ο δίσκος ανάποδα. Κατεβάζω ρολά, save και exit. Σε dt. Και αλεμάο.
-Τέλος καλό, όλα καλά.
-Μπααα, είχε και συνέχεια. Μετά η Σοφία μου έστειλε λουλούδια. Ούτε γκόμενα να ήμουν.
-Καρτούλα είχαν;
-Σε αγαπώ, συγνώμη και μαλακίες. Της τα έστειλα πίσω. Με άλλη κάρτα όμως.
-Τι έγραφες;
-Πάρτα πίσω μη στα ρίξω από πάνω.
-Ανατρίχιασα!
-Δε βαριέσαι, να περνάει η ώρα. Μετά άλλαξα και νούμερο γιατί με είχε ζαλίσει στις πίπες.
-Και γλύτωσες.
-Ναι ,μη φας,σου χω γλάρο.Καμπερώθηκε κάτω από το σπίτι και με μάγκωσε.
-Ωχ, σου μέτρησε τα παΐδια;
-Μπα, μου ζήταγε το κινητό μου.
-Της το δωσες;
-Ναι. 69135389562541.
-Και το πίστεψε;
-Την είχες για έξυπνη;
-Καλά,πυρηνικός φυσικός δεν ήταν σίγουρα.
-Άσε με ρε, εδώ στο ένα και ένα έβγαζε κομπιουτεράκι.
-Και με τη Σούλα τι έγινε;
-Ξέρω γω, θα τη μάζεψε η WWF.Εμένα ρωτάς;Εσύ την είδες.
-Νομίζω μου είπε πως παντρεύτηκε.
-Έτσι είναι. Τα προστατευόμενα είδη πρέπει να τα προσέχουμε.
-Μη χαθούν τα γονίδια;
-Χε χε!Ένα μισθό στην καθισιά της ήθελε.
-Πλάκα πλάκα, αυτή θα είναι χρήσιμη αν γίνει πόλεμος.
-Τι εννοείς;
-Να την έχεις ατάιστη κανένα μήνα και να την αμολύσεις στην πρώτη γραμμή.Θα τους φάει όλους.
-Είσαι κάφρος!
-Τέλος πάντων, λοιπόν, πρέπει να την κάνω. Έχω αργήσει.
-Και εγώ πάω για ύπνο. Το βράδυ έχει ολονυχτία ο Μπουγάς.
-Μη χαθείς πάλι.
-Όχι ρε, τρελός είσαι;Θα σε πάρω φώνι.
-Άντε, βοήθειά σου.
-Τσίου.

(Βασισμένο σε προ βδομάδας πραγματικό διάλογο.)

One penny for a man's thought

2007-03-07T12:43:00.000+02:00

(Υπότιτλος:Σουρεάλ γουρουνίστικες σκέψεις)

-Αγάπη μου, σου αρέσει το φαγητό;
-Ωραίο φαίνεται.(…τώρα αυτό τι είναι, μοσχάρι ή σκύλος;…)
-Καλό;
-Μμμμμ, πολύ ωραίο.(…σίγουρα σκύλος είναι. Τι στο διάολο, σαμπρέλα μαγείρεψε;….)
-Και έχω φτιάξει και γλυκό για μετά.
-Πω πω, θα φάμε καλά.(…μη με απειλείς εμένα….)

-Κορίτσι μου, λυπάμαι αλλά πρέπει να χωρίσουμε.
-Μα γιατί;
-Δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου πια (….όταν πηδιόμαστε με πιάνει νύστα…)
-Καλά,και έτσι ξαφνικά σου ήρθε;
-Δε φταις εσύ,εγώ φταίω(...εσύ φταις,σιγά μη φταίω εγώ...)

-Τι ώρα θα βρεθούμε;
-Ξέρω γω, κατά τις έντεκα;
-Μια χαρά. Θα περάσεις να με πάρεις;
-Βεβαίως(...πάλι τον ταξιτζή θα κάνω...). Που θα πάμε;
-Είπε ο τάδε για το τάδε μαγαζί.
-Ωχ, πολύ μακριά είναι! (...άσε που θα μας πιάσουν και τον κώλο...)
-Έλα αγάπη μου, θα περάσουμε καλά.
-Άντε, εντάξει, με έπεισες. (...καλά, μη μου κάτσεις μετά και θα τα πούμε...)

-Να σου πω, τι να φορέσω, αυτό ή αυτό;
-Τι να σου πω, όποιο θέλεις . (...βασικά χέστηκα...)
-Καλά, θα βάλω αυτό. Πώς σου φαίνεται;
-Πολύ ωραίο! (…έλα, τελείωνε!…)
-Πήγα το πρωί για ψώνια. Να σου δείξω τι πήρα;
-Άσε τώρα, είμαι κουρασμένος. Άλλη ώρα.(...ναι,άλλη όρεξη δεν έχω...)
-Κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, έφυγε ένα πεντακοσάρικο.
-Ακριβά δεν είναι; (...ΠΟΣΑ;;;;...)

-Σου αρέσει αυτό το μπλουζάκι;
-Ωραίο είναι. (...το υπόλοιπο πού είναι;...)
-Και αυτή η φούστα;
-Καλή, καλή (...με αυτά θα βγεις έξω;...)
-Μήπως είμαι έντονα βαμμένη;
-Είσαι κούκλα!.(...ρεζίλι θα γίνουμε πάλι.Πέρασε και το τριώδιο...) .
-Αχ ,πολύ χαίρομαι που θα γνωρίσω τους φίλους σου επιτέλους.
-Είδες;(...καλά,κάτσε να τους γνωρίσεις πρώτα...)

-Μωρό μου,μ'αγαπάς:
-Φυσικά αγάπη μου(...ειδικά ξαπλωμένη...)
-Δεν πιστεύω να ξεχάσεις πως αύριο έχω τα γενέθλιά μου;!
-Αστειεύεσαι; (...γιατί,μ'αφήνεις να τα ξεχάσω;...)
-Τι δώρο θα μου πάρεις;
-Την αγάπη μου(...σιγά μην πιάσει...)
-Αυτή την έχω μωρό μου.Για δώρο μιλάω.
-Κάτι θα σκεφτώ.(...με ό,τι κουδουνίζει στην τσέπη, μη φανταστείς...)

Όταν η μαλακία και η αναδουλειά βαράει τον άνθρωπο,αυτά παθαίνει.Γράφει βλακείες για να περάσει η ώρα.

5 ανώνυμες αμαρτίες

2007-02-27T23:32:00.000+02:00

Πίνω καφέ και στέλνω φιλιά στο χειμώνα.
Βαθιές ανάσες καθαρού αέρα.
Ανοίγουν οι πόροι που'χουν κλείσει από την παρατεταμένη υγρασία.
Τον καλοσωρίζω λοιπόν κι όσο θέλει ας μείνει.
Και πίνω τον καφέ μου σε καλοκαιρινή κούπα.
Αλλαγή πλεύσης και πάλι.
Χέρια, πόδια και δρόμοι μπλεγμένα σε περίεργους ρυθμούς. Άγνωστους.
Ο χρόνος ψάχνει εμένα κι εγώ αυτόν. Ένα παράξενο κυνηγητό μπρος-πίσω.
Κι απαντώ καθυστερημένα στην πρό(σ)κληση γνωριμίας.
5 μικρές αμαρτίες της ανώνυμης για να διώξει λίγη απ'την ανωνυμία της.

α) Αγαπώ θανάσιμα το καλοκαίρι.
Καράβι/Καυτός ήλιος/Υγρές νύχτες/Ανάσες ελευθερίας.
Ονειρεύομαι αυτό το καλοκαίρι να ξαπλώνει σε μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα.

β) Τους τελευταίους μήνες περνώ ένα είδος μεταλλαγμένης εφηβείας. Τάση αμφισβήτησης και επαναπροσδιορισμού των πάντων, επιστροφή στον μετέωρο αυθορμητισμό μου και σ'αυτόν τον όμορφο σταρχιδισμό της στιγμής.
Το επικίνδυνο είναι ότι το απολαμβάνω.

γ) Λατρεύω ν'αδειάζω το μυαλό μου και να χάνω την αίσθηση του χρόνου.
Χαίρομαι που έχω βρει και τον τρόπο.

δ) Αγαπώ όσο και φοβάμαι τη σκοτεινή πλευρά μου.
Την αφήνω απλά να μεγαλώνει μαζί μου και την εξερευνώ.

ε) Κάποτε θα έχω ένα αυτοκίνητο μαύρο με πολλές-πολύχρωμες μαργαρίτες.
Ή τουλάχιστον αφήστε με να ονειρεύομαι...

Ευχαριστώ για το γάντι αγαπητή thrills&chills. Μόνο που για την ώρα λέω να μην το πετάξω. Αν μου πηγαίνει θα το φορέσω....

Με παράξενη διάθεση

2007-02-26T12:16:00.000+02:00

Η ώρα είναι 1:30.Κλείνω τα μάτια.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω να απλώνεται μπροστά μου μία καταπράσινη πεδιάδα.Με μικρούς μικρόύς λόφους να ξεπροβάλλουν εδώ και εκεί.Κοιτάζω γύρω μου.Βρίσκομαι πάνω σε έναν από αυτούς.Κλείνω τα μάτια.

Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω μπροστά μου.Είμαι ακόμα εκεί,μόνο που μπροστά μου βλέπω άλλους δύο λόφους,με κόσμο επάνω.Εστιάζω.Είναι γυναίκες,τι κάνουν εδώ;Κοιτάζω αριστερά και μετά δεξιά.Αποφασίζω να πάω αριστερά.Κλείνω τα μάτια και προχωρώ.

Ανοίγω τα μάτια και οι γυναίκες στον λόφο έχουν εξαφανιστεί.Στη θέση τους γάτες,πολλές γάτες όμορφες,με στιλπνό τρίχωμα,να τεντώνονται,να κυλιούνται,να γουργουρίζουν.Χαμογελώ.Κλείνω τα μάτια και προχωρώ.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι κοντά τους.Οι όμορφες γάτες έχουν φύγει.Στη θέση τους ένα μάτσο από ψωριάρικα,μαδημένα γατιά,να νιαουρίζουν βραχνιασμένα,βρώμικα.Τα μετρώ και τα βγάζω τέσσερα.Κοιτάζω δεξιά στον άλλο λόφο.Οι άλλες γυναίκες είναι ακόμα εκεί.Λάθος επιλογή.Κλείνω τα μάτια και προχωρώ προς τον άλλο λόφο.

Ανοίγω τα μάτια και οι γυναίκες είναι ακόμα εκεί.Τι έγινε,πώς κατάφεραν και άλλαξαν ρούχα;Τώρα είναι ντυμένες εντυπωσιακά,με μακριές τουαλέτες και σέξυ εσώρουχα.Το μυαλό μου αρχίζει να δουλεύει αλλιώς.Γρήγορα γρήγορα κλείνω τα μάτια και προχωρώ.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι δίπλα τους.Και τις βλέπω με άλλα ρούχα αυτή τη φορά.Στρατιωτικά.Με χιτώνιο και άρβυλα,με λοχιόσημο στο πέτο,να δίνουν προσταγές.Στραβό μακιγιάζ και μαλλιά πιασμένα κότσο,γεμάτες τρίχες.Δεν μου κάνουν.Τις μετρώ και τις βγάζω πέντε.Κλείνω τα μάτια.

Ανοίγω τα μάτια.Είμαι πάλι στην αρχή,στο λόφο που ήμουν όταν ξεκίνησα.Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω την πεδιάδα να απλώνεται όσο βλέπει το μάτι.Κάνω μεταβολή και ξεκινώ να προχωρώ στο πουθενά.

Πέντε και τέσσερα ίσον εννιά.Όταν βρω το ένα στα δέκα θα σταματήσω να περπατώ.

5 αλήθειες λοιπόν....

2007-02-21T20:54:00.000+02:00

Το μπαλάκι μας το πέταξε η αγαπητή thrills&chills και δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πιάσουμε.

(βασικά η όλη φάση μου θυμίζει "πυραμίδα",λες να βγάλουμε και κανένα φράγκο;)

Πάμε λοιπόν:

1.Έχω την τάση να διώχνω από κοντά μου όσους νιώθω ότι ενδιαφέρονται για μένα περισσότερο απ'όσο αντέχω μια δεδομένη χρονική στιγμή.Και συνήθως με αρκετά άγαρμπο τρόπο.Κοινώς οικιοθελής μιζέρια,δυστυχία και μαζοχισμός.

2.Μαζεύω απίστευτες σαβούρες στα συρτάρια του δωματίου μου μέχρι που ξεχειλίζουν,όχι γιατί θα μου χρησιμεύσουν κάποτε αλλά γιατί νιώθω πως έχω κάποια σύνδεση συναισθηματική μαζί τους.Μέχρι που μου τη βαράει και τα πετάω όλα.

3.Πολλές φορές χαχανίζω μόνος μου.Για τους υπόλοιπους φαίνεται να είναι χωρίς λόγο αλλά εγώ μπορεί να έχω θυμηθεί κάτι που έγινε το '95 και μου φάνηκε αστείο.Εκτός τόπου και χρόνου.

4.Έχω το σύνδρομο του "καλού παιδιού" και ελκύω όλες τις wannabe μητέρες.Αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πριν μερικούς μήνες, όταν και μου το πέταξε φάτσα φόρα η sorry girl την πρώτη φορά που τη γνώρισα και με άφησε μαλάκα.Ένα μεγάλο respect λοιπόν της αξίζει.

5.Τα μουσικά μου γούστα είναι κάπως περίεργα.Δηλαδή κάθε μέρα στο μαγαζί μπορεί π.χ. να μπερδέψω στο pc Παπακωνσταντίνου με Eminem ,Κίτρινα ποδήλατα,TXC και Vanessa Mae σε τυχαία σειρά και το αποτέλεσμα να το ακούω ευχάριστα.Αν αυτό δεν είναι ανωμαλία τότε τι είναι;

Και επειδή το μπαλάκι αρχίζει να μου φαγουρίζει τα χέρια λέω να το πετάξω.Μόνο που οι περισσότεροι που θα ήθελα να το κάνω (πχ Epsilon)έχουν ήδη απαντήσει ή τους το έχουν προτείνει και άλλοι πολλοί.Το κάνω λοιπόν στους εξής τρεις:

Θεριό ανήμερο
Stadler-Waldorf

και.....

Μπολεκ και Λολεκ(συνοδευόμενο κατά προτίμηση από άλλο ένα επεισόδιο με κλακέτες,κροκέτες και ρακέτες...)
;)

Ουφφφ,τα είπα και ξαλάφρωσα...

Μια μικρή,καθημερινή ιστορία

2007-02-15T10:41:00.000+02:00

Τις προάλλες είχα κανονίσει να κατέβω Αμπελόκηπους για ποτάκι.Μη φανταστείς τίποτα τρελό,ένα ποτάκι χαλαρό,εκεί γύρω στις 8:30 με 9:00.Δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά εκεί που ετοιμαζόμουν μου έκατσε η ιδέα να κατέβω με λεωφορείο.Είχα καιρό να το κάνω.Κάποτε,επί εποχής πανεπιστημίου,ήταν καθημερινή ρουτίνα.Πρωινό ξύπνημα,λεωφορείο (του δήμου),μάθημα,λεωφορείο για Βασιλίσσης Σοφίας,λεωφορείο για Χαλάνδρι,λεωφορείο για σπίτι.Όμορφες εποχές.Ταλαιπωρία μεν αλλά είχε το κάτι διαφορετικό που σου έφτιαχνε τη μέρα.Ήταν οι σκέψεις που γύρναγαν στο κεφάλι όση ώρα ήσουν στο δρόμο,μαθήματα,γυναίκες και εκδρομές.Ήταν οι περαστικοί που χάζευες από το τζάμι του.Ήταν τα απρόοπτα με επιβάτες που σου φτιάχναν τη διάθεση.Το τρέξιμο για να το προλάβεις,το πρώτο τσιγάρο στη στάση, το οποίο το έσβηνες αλλά δεν το πέταγες γιατί ήταν αμαρτία να πάει χαμένο.Ήταν τα ηρωικά σκονάκια και τα πλάνα για την εξόντωση των καθηγητών που κάναμε.Το στριμωξίδι και τα τραγούδια που λέγαμε,αφήνοντας μεσήλικες ταλαίπωρους να μας κοιτούν με απορία.Ήταν η "καλωδίωση",η χρήση του discman που σε απομόνωνε και σε ηρεμούσε.Οι τραγικές πρώτες πρωινές ώρες που μόνο εσύ και κάτι πακιστάνιανς είσασταν μέσα,αυτοί για την οικοδομή και εσύ για το εργαστήριο των οχτώ,μισονυσταγμένος,ενίοτε και άυπνος.

Σκεφτόμενος όλα αυτά λοιπόν το αποφάσισα.Αφού ετοιμάστηκα,έψαξα για κανένα εισητήριο,και τελικά βρήκα ένα,αν και δεν ήμουν και πολύ σίγουρος εάν το αντίτιμο είναι ακόμα 0,5 ευρώ.Ακολούθησα την ιεροτελεστία μέχρι τέλους.Πήγα στη στάση,άναψα τσιγάρο και στήθηκα να το περιμένω,σαν να γυρνούσα τον χρόνο πίσω.Και περίμενα.

Μετά από μισή ώρα βαρέθηκα και πήρα ταξί.

Οι χρωματιστοί γκόμενοι

2007-02-12T15:00:00.000+02:00

Και εσύ θα έρθεις να μου πεις:"Καλά,τίτλος είναι αυτός που διάλεξες;". Και εγώ θα σου απαντήσω:Έχεις δίκιο.Ούτε εγώ τον πολυγουστάρω αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάτι άλλο για να καταλάβεις τι εννοώ.Αν θες διάβασε παρακάτω και μάλλον θα καταλάβεις.

Ο ροζ γκόμενος (Διασταύρωση Λουλούκου με Κάντυ Κάντυ)
Είναι αυτός που θέλει αλλά έχει πείσει τον εαυτό του ότι είναι τόσο δύσκολο αυτό που θέλει, που τελικά δεν μπορεί να το έχει.Κάνει ατέλειωτους εσωτερικούς διαλόγους πριν το ραντεβού με μια γυναίκα που του αρέσει,για να καλύψει όλες τις πιθανότητες.Βλέπει παντού συννεφάκια,καρδούλες και λουλούδια.Είναι ο άνθρωπος που όλα τα κατανοεί,δε νευριάζει με τίποτα και όλα τα συμβιβάζει.Όλα καλά,όλα ανθηρά δηλαδή.Είναι το στήριγμα,ο πατέρας και ο αδερφός.Είναι καλός,πολύ καλός,εκνευριστικά καλός,σχεδόν σαν τον Πλούταρχο.Και την κρίσιμη στιγμή ζορίζεται πολύ.Τι θα πει και πώς θα το πει.Και μένει με το πουλί στο χέρι.

Θες παράδειγμα;Πάρε παράδειγμα.

Σάββατο βράδυ στο Χαλάνδρι.Σε ένα τραπέζι τέσσερα παιδιά,δύο άντρες και δύο γυναίκες.Οι δύο (οι φαναροκράτες) φεύγουν.Η γυναίκα κάθεται στη γωνία του καναπέ και αυτός δίπλα της.Κάθονται λοιπόν.Και κάθονται.Δε μιλάνε,έτσι;Κάθονται.Συνεχίζουν να κάθονται.Στη μισή ώρα που δεν έχουν αλλάξει κουβέντα αυτός έχει ακόμα το ύφος"τώρα εγώ πώς να της το πω;" και αυτή το "καλά,είσαι πολύ μαλάκας αγόρι μου".Και φεύγουν.

Ο μαύρος γκόμενος(Διασταύρωση Μπάτμαν με Βέλτσο)
Η επιτομή του γκόμενου-μυστήριο,με ψαγμένες απόψεις,για ψαγμένες ταινίες,ψαγμένες μουσικές και ψαγμένα στέκια.Έχει ένα βασικότατο πλεονέκτημα.Δεν μιλάει πολύ αλλα λέει ατάκες πιασάρικες,που μένουν στο μυαλό,συνήθως συνοδευόμενες από την ατάκα "Τι είπε τώρα ο μεγάλος;".Με πολλά βέλη στη φαρέτρα του,από το να βρει τις αδυναμίες και τις ανασφάλιες σου και να τις μεγιστοποιήσει,κάνοντάς σε να τον νιώθεις απαραίτητο,μέχρι να σε εντυπωσιάσει με τις απόψεις του και κυρίως με το στυλ του.Γιατί έχει τρελό στυλ και μην το αρνείσαι.Μέχρι που ψυχομπουκώνεις.

Δεν έχω κάποιο παράδειγμα να σου δώσω αλλά μάλλον καταλαβαίνεις τι εννοώ(βασικά έχω αλλά άστο καλύτερα,τραβάει μακριά η βαλίτσα)

Ο κίτρινος γκόμενος(Διασταύρωση Παπακαλιάτη με Κακαουνάκη)
Τύπος "απ'έξω εμφάνιση,από μέσα παραπλάνηση".Συμπαθητικός,ενίοτε και τρέντυ,προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις με φωνές και χειρονομίες.Θέλει -και συχνά πετυχαίνει- να είναι το κέντρο της παρέας.Προσβάλλει όποιον βρει,θεωρώντας το πολύ αστείο.Όταν δε, του αρέσει μια γυναίκα γίνεται κάφρος.Και πάντα πιάνει.

Εχω παράδειγμα,τι νόμιζες;

Σάββατο απόγευμα στο net της περιοχής μου.Αυτός κάπου στο βάθος,ακούγεται παντού λέγοντας καφριλίκια.Σηκώνεται όρθιος, κοιτάζει το κοριτσάκι που ήταν στην άλλη άκρη της αίθουσας και φωνάζει"Μωρό μου οι βυζάρες σου!".Αυτή παθαίνει σοκ, πάει κοντά και του κάνει παρατήρηση σε έντονο ύφος.Δεν ξέρω τι έχασα στη συνέχεια αλλά μετά από είκοσι λεπτά τον είχε πλακώσει στα γλωσσόφιλα.Μάλλον έχω μείνει πολύ πίσω.

Ο καφέ γκόμενος (συνδυασμός χέστη με χέστη)
Ο συνδυασμός αυτός είναι πολύ επικίνδυνος γιατί δεν ξέρεις πότε και πώς θα σου έρθει.Αυτός ο super-χέστης λοιπόν,έχει την απαίτηση να τον πλησιάσεις εσύ γιατί αν δεν το κάνεις αυτός δεν πρόκειται να κάνει τίποτα.Και θα με ρωτήσεις"Γιατί να τον πλησιάσω;".Έλα ντε,γιατί σου βγάζει το μητρικό σου;Αγνωστο.Το ότι σε κοιτάζει γι'αυτόν είναι υπονοούμενο πως σε γουστάρει.Βέβαια,εδώ έχω και εγώ απορία.Αν κοιτάζει εμένα,με γουστάρει επίσης;Ελπίζω όχι.

Και εδώ έχω παράδειγμα.Θα στο πω μια άλλη φορά γιατί σηκώνει πολύ κουβέντα.

Ο χρυσός γκόμενος(διασταύρωση Σκρουτζ με Εμπενίζερ)
Είμαι σίγουρος πως αν δεν είχα βάλει την επεξήγηση δίπλα θα σε είχα παραπλανήσει.Είναι λοιπόν ο τύπος που εκτρέφει καβούρια στην αυλή του και τα βάζει στην τσέπη να του τσιμπάνε τα δάχτυλα όταν είναι να πληρώσει.Το θέμα είναι ότι σε μένα ή σε άλλους φίλους του τον παίρνει να το κάνει.Αλλά και σε γυναίκα;Ξεφτίλα.Χαρακτηριστική κίνηση αυτή με το χέρι που ψαχουλεύει στην τσέπη για κανένα τέταρτο,λες και δεν έχει πάτο,και ψάχνει να βρει λεφτά για να πληρώσει(τα οποία τα έχει στην κωλότσεπη),μέχρι να βρεθεί κάποιος να του πει ότι τον κερνάει.Το ταξί μισό μισό,ο καφές μισός μισός, το φαγητό μισό μισό.Εκτός αν η γυναίκα του πει να τα πληρώσει αυτή οπότε ακολουθεί η κίνηση που προανέφερα ,συνοδευόμενη από ατάκα του στυλ"μα δε γίνεται,όχι,εγώ θα κεράσω,καλά η επόμενη δικιά μου".

Παραδείγματα πολλά.Ένα χαρακτηριστικό και σύντομο,σε μορφή ερώτησης.

Πες μου,γιατί να παντρευτείς έναν άνθρωπο που του δίνουν από τη δουλειά του λεφτά για τα εισητήρια του λεωφορείου(1 ευρώ;1 και 20;Έχω και καιρό να πάρω) και πάει στο Μαρούσι με τα πόδια μόνο και μόνο για να τα κρατήσει;

Τώρα θα με ρωτήσεις ποιος είναι ο φυσιολογικός γκόμενος.Δεν υπάρχει.Γιατί και να υπάρχει δε θα τον προσέξεις καν.Άρα βολέψου με αυτούς και όσους άλλους δεν σκέφτηκα και πάρτο απόφαση.

Ελεύθερο θέμα

2007-02-08T09:57:00.000+02:00

Δεν μπορώ
Δε θέλω
Δε νιώθω Δεν παρατηρώ
Δεν γεύομαι
Δεν έχω Δεν βλέπω
Δεν σκέφτομαι
Δεν ψυχορραγώ
Δε θέλω να νιώθω
Δεν προβληματίζομαι
Δεν αναλώνομαι
Δεν ακούω
Δεν πιστεύω
Δεν απορώ Δε ζητιανεύω
Δεν αμφισβητώ
Δεν σωπαίνω Δεν αντιστέκομαι
Δε ζεσταίνομαι Δε βολεύομαι
Δεν προσφέρομαι
Δε δειλιάζω Δεν παρασύρομαι Δεν επιμένω
Δεν ψάχνω
Δεν πεθαίνω
Δεν ψάχνομαι
Δεν αγγίζω
Δε διαλύομαι
Δεν αντέχω
Δε θέλω να αγγίζω Δεν πουλάω
Δε ζητώ
Δε γουστάρω

Και όλα αυτά μόνο για μένα.

Όσο για σένα;

Πλησίασε να σου το ψιθυρίσω

Δεν υπάρχεις

Κ.Ο.Κ.

2007-02-06T09:15:00.000+02:00

Διάβαση πεζών.Στοχεύσατε καλά,όποιος τον πετύχει κερδίζει.(5000 πόντοι)

Διάβαση πεζών.Στοχεύσατε καλά,όποιος τον πετύχει κερδίζει.Extra combo bonus στο καλύτερο στυλ(10000 πόντοι).

Διέλευση ποδηλάτων.Super bonus ταχέως κινούμενου στόχου(20000 πόντοι)

Απαγορεύεται η είσοδος.Εκτός από τις πρώτες πρωινές ώρες που δεν κυκλοφορεί κανείς ή όταν απλά βαριέστε να κάνετε το τετράγωνο.

Εγώ πότε θα γίνω μάνα;(σήμα κοινωνικού μηνύματος)

Δρόμος ταχείας κυκλοφορίας.Ισχυρή πιθανότητα να καταλήξετε στο νοσοκομείο.

Δρόμος με αλκοτέστ(το ποσοστό δηλώνει την πιθανότητα να το πετύχετε αφού έχετε πιεί τον κώλο σας)

Καλά,είστε πολύ όμορφη σήμερα!(σήμα κοινωνικού μηνύματος)

Πίστα για ράλλυ.Αν πιάσετε το όριο των θυμάτων περνάτε στην επόμενη.

Υποχρεωτική μείωση ταχύτητας,διέλευση διασταύρωσης και όποιον πάρει ο χάρος.Δεν ισχύει μετά την δύση του ηλίου,οπότε και αντικαθίσταται με παίξιμο προβολέων και αύξηση ταχύτητας.

Ράμπα για σούζες και άλματα.Αναπτύξατε μέγιστη δυνατή ταχύτητα για εντυπωσιακά αποτελέσματα

Λακούβα με σκατόνερα.Υποχρεωτική διέλευση μέσω αυτής,κατά προτίμηση με περαστικό επί του πεζοδρομίου.

Περιοχή παραθερισμού γυμνιστών.Διέλευση κατάλληλη μόνο για ενήλικες.

Προσοχή,ολισθηρός δρόμος.Ιδανικός για μπαντιλίκια και χειροφρενιές.

Προσοχή,δρόμος διέλευσης ασυνείδητων οδηγών!

Απαγορεύεται η στάθμευση ενός μόνο οχήματος.Υποχρεωτικό διπλοπαρκάρισμα.

Δρόμος ελεύθερης επιλογής ανώτατου όριου ταχύτητας.

Διέλευση μεθυσμένων οδηγών(και το αμάξι κλάνει αιθανόλη)

Χώρος εργασίας καλογυμνασμένων εργατών.Υποχρεωτική μείωση ταχύτητας και θαυμασμός.

Υπενθύμιση τήρησης της δίαιτας (σήμα κοινωνικού μηνύματος)

Αφύλακτη διάβαση τραίνου
(Το τρένο;Ποιο τρένο;Αααα,αυτό το τρένο...)

Μία ευγενική προσφορά του "Έξις" στους πολυπληθείς αναγνώστες του.Για τη δική σας ενημέρωση!

"Drunk on the moon"

2007-02-01T11:58:00.001+02:00

Τρία σκαμπό περιμένουν τον Godot.

Τρεις φίλοι βαρέθηκαν να περιμένουν και κάθονται.

Ταξίδι στη μέση της νύχτας, δρόμοι και δρομάκια μπλεγμένα με τα φώτα της πόλης.

Χέρια και πόδια σ'αναζήτηση.

Χαμόγελα-γέλια-χαχανητά. Όχι πάντα με την ίδια σειρά.

Μάτια ορθάνοιχτα και απώλεια αίσθησης του χρόνου.

Φιγούρες από road movie ξανά. Δυο γυναικείες και μια αντρική.

Ξανθιές και φούξια τούφες χορεύουν μπλουζ. Αρνούνται κι αυτές ότι ανήκουν σε εικοσιεξάχρονα κεφάλια.

Εικοσιέξι χρόνια ταξίδι. Χρόνια περιπλανήσεων και μυστηριακών απολαύσεων.

Στιγμές πότε αλλόκοτες, πότε μαγικές.

Κόκκινο-μαύρο σε στοπ καρέ.

Κι όλη η ζωή να χωράει σε δυο κουτιά. Σχεδόν. Ή καθόλου;

Μα κουβαλάω τόσα καλοκαίρια;

Καμιά φορά αρνούμαι. Νομίζω ότι έχουν σταματήσει οι δείκτες. Ούτε μπρος ούτε πίσω.

Και σ'αυτή τη μοναδική στιγμή ακινησίας του σύμπαντος, χαμογελάω.

Σαν να παίζω με τη μοίρα. Και την κερνάω κι ένα ποτό.

Όλα αλλάζουν γύρω μου. Και όλοι.

Σοβαρεύουν. Βαραίνουν. Μιζεριάζουν. Παραδίνονται.

Κάθε χρόνος κι ένα μαύρο πέπλο πάνω τους. Βαρύ και τους θολώνει τα πρόσωπα.

Στοχοποιήσεις και μεγάλα όνειρα. Πού να πήγε όμως η στιγμούλα;;

Μεγαλώνω.

Μ'αρέσει.

Μα αφήνω τη ζωή να με ταξιδεύει. Να γνωριστούμε βρε αδερφέ..

Αρνούμαι τα καλούπια. Την προκαθορισμένη συμπεριφορά.

Είμαι εγώ που πίνω τη νύχτα γουλιά-γουλιά, που σκορπίζω φιλιά, που ονειρεύομαι απ'το παράθυρο και μεθώ από τρέλα.

Κι ας με ζορίζουν. Κι ας με τραβούν.

Ξεχνώ τι μέρα είναι και βγαίνω στους δρόμους.

Ρουφάω ήλιο και φεγγάρι. Μαγεύομαι και αγαπάω.

Μικραίνω.

Το διασκεδάζω.

Είμαι εγώ που δε χορταίνω.

Ροζέ κρασί στο ποτήρι μου, η πόλη μια σταλιά και η αγκαλιά μου μεγάλη. Για σένα. Για τους φίλους μου. Και την καλύτερη στιγμή να λείπει ένας καλός αναπτήρας..

Ένα σουρεάλ αυτοκίνητο χωρίς ουρανό κινείται στον περιφερειακό καταμεσής του χειμώνα και οι επιβάτες σηκώνουν τα χέρια κι ανεμίζουν την τρέλα τους.

Μα πόσες εφηβείες χωράνε σε μια ζωή;

Μεγαλώνω. Μεγαλώνουμε.

Και μ'αρέσει.

Να μικραίνω συνειδητά.

Χαρισμένο σ'όσους φορούν μαύρα κι ονειρεύονται άσπρα..

Διασκέδαση Σαββάτου

2007-01-31T12:11:00.000+02:00

Τέσσερα άτομα, τρεις άνδρες και μία γυναίκα.
Όρθιοι στη μέση του μπαρ,σχηματίζοντας έναν νοητό κύκλο.
Τρεις άνδρες και μία γυναίκα,στον κόσμο τους.
Ο ένας με τα χέρια σταυρωμένα,ακίνητος.
Ο δεύτερος να κουνάει το κεφάλι ρυθμικά στη γραμμή του μπάσου.
Ο τρίτος να σολάρει με τη φανταστική κιθάρα του.
Και αυτή να κοιτάζει τον απέναντι τοίχο,ανέκφραστη.
Τέσσερα άτομα, τρεις άνδρες και μία γυναίκα.
Μαζί.
Τέσσερα άτομα, τρεις άνδρες και μία γυναίκα.
Χώρια.

Άραγε αν τους ρωτούσα πώς πέρασαν, τι θα μου απαντούσαν;

Μερική αποκατάσταση βλάβης- 30 χρόνια διαπιστώσεις Vol II

2007-01-29T10:35:00.000+02:00

-Όταν χτυπάει το κινητό με απόκρυψη και το σηκώσεις, είναι αυτός που δε θες να ακούσεις.Όταν σε παίρνει αυτός που θες να ακούσεις με απόκρυψη,δεν το σηκώνεις ποτέ.

-Άμα βγάζεις λεφτά με παράνομο τρόπο είσαι μάγκας.Όλοι οι άλλοι που κάνουν το ίδιο είναι εγκληματίες.

-Οι γυναίκες είναι σαν τις μύξες.Αν κολλήσουν πάνω σου την έβαψες.Αν τις αφήσεις και ξεραθούν κιόλας, δεν ξεκολλάνε με τίποτα.

-Όταν σε καλούν να πας κάπου και δεν πας, στενοχωριέσαι γιατί θα πέρναγες καλά.Αν πας,βρίζεις γιατί τρως την ώρα σου με μαλακίες.

-Το κακό δεν είναι να είναι κάποιος ηλίθιος.Το κακό είναι να του το λες και να γελάει γιατί δεν κατάλαβε τι του είπες.

-Οι φυσικές ανάγκες είναι σαν τους απρόσκλητους επισκέπτες.Έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις και τη χειρότερη ώρα.

-Στον άνθρωπο υπάρχουν δύο υπολειματικά όργανα, δηλαδή όργανα χωρίς καμία προφανή λειτουργία και χρησιμότητα:Η σκωληκοειδής απόφυση και ο κόκκυγας.Τα αντίστοιχα όργανα στο αυτοκίνητο ονομάζονται φλας και αλάρμ.

-Όσο πιο αλήτης και κάφρος είσαι,τόσο πιο μεγάλες πιθανότητες έχεις να βγάλεις γυναίκα της προκοπής.

-Η μεγαλύτερη φυσική δύναμη στο σύμπαν πρέπει να είναι η δύναμη της τεμπελιάς. Σίγουρα είναι πιο μεγάλη από τον ηλεκτρισμό. Αν κάνεις ηλεκτροσόκ στον τεμπέλη, θα βαριέται και να πεθάνει.

-Μόνη πιθανώς ισάξια φυσική δύναμη της τεμπελιάς είναι η βαρύτητα.Έτσι και κάτσει κάπου ο τεμπέλης, δε σηκώνεται με τίποτα.Η σχέση τεμπελιάς-βαρύτητας ερευνάται ακόμα.

-Όταν θες κάτι πάρα πολύ τότε όλο το σύμπαν συνομωτεί για να μην το έχεις.Και μετά σου κοπανάνε όλοι πως δεν το ήθελες αρκετά.

-Ο αέρας πρέπει να είναι τίγκα στις θερμίδες.Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι κανείς δεν τρώει τίποτα και όλοι παχαίνουν.
Όταν δεν φταίει ο αέρας φταίει ο θυρεοειδής.

-Το να είσαι έξυπνος θεωρείται προτέρημα μέχρι να κατασταλάξεις επαγγελματικά.Από εκεί και ύστερα γίνεται ελάττωμα.

-Τα πράγματα δεν είναι ποτέ έτσι όπως φαίνονται.Συνήθως είναι χειρότερα.

-Το ότι η Αθήνα βρίσκεται σε λεκανοπέδιο είναι ψευδαίσθηση.Στην πραγματικότητα βρίσκεται σε οροπέδιο.Γι αυτό και κυκλοφορούν τόσα τζιπ στους δρόμους.

-Όσο πιο άχρηστο είναι ένα αντικείμενο,τόσο πιο πολύ λυπόμαστε να το πετάξουμε.

-Όταν ένας άντρας έχει σχέση με μία πολύ μεγαλύτερή του γυναίκα,τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:Ή ζιγκολό είναι ή αρχαιολόγος ή νεκρόφιλος.

-Η εξέλιξη του γυναικείου φύλου είναι στα πρότυπα της Θάτσερ.Σιδηρά πειθαρχία,καριέρα,δουλειά, σε μια μητριαρχική κοινωνία.Η εξέλιξη του ανδρικού φύλου είναι ο Κατέλης (στην καλύτερη ο Τόκος).

"Μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο"

2007-01-25T10:49:00.000+02:00

Έμεινε στο μπάνιο για πολλή ώρα.

Ξέχασε από πότε ήταν εκεί. Αφέθηκε στη ζεστασιά του νερού.

Του προκαλούσε μια ακατάληπτη ευφορία.

Κι αν άφηνε το παραθυράκι ανοιχτό μπορούσε να βλέπει τον κήπο της διπλανής πολυκατοικίας. Μια χαραμάδα, ίσα-ίσα για να βλέπει εκείνο το δέντρο με τα κόκκινα φύλλα.

Λύτρωση το νερό στο σώμα του.

Παράξενοι χορευτές οι ατμοί σχηματίζουν υγρές γραμμές στον καθρέφτη.

Απ'το δωμάτιο έρχονται διάσπαρτες νότες κέλτικης μουσικής.

Νερό ορμητικό στο πρόσωπο.

Να μπει μες το κεφάλι. Να διαπεράσει μάτια, μύτη, μέτωπο. Να μπει μέσα. Να λυτρώσει και το κεφάλι. Να τρυπώσει στο μυαλό.

Να καθαρίσει τις γωνιές που'χουν πιάσει σκόνη.

Καθαρίζει μανιωδώς τον καθρέφτη.

Βλέπει κόκκινες σκιές στα μάτια του. Κοιτάζεται ώρα πολλή. Όλα είναι ίδια.

Μόνο τα μάτια του δεν αναγνωρίζει. Σχεδόν άδεια, παντελώς ουδέτερα. Δυο μαύρες τρύπες.

Πόσος καιρός να'χει περάσει; Μέρες-μήνες-χρόνια;;;

Από πότε;

Απ'τις μέρες που στα μάτια του φύτρωναν ζουμπούλια..

Που άνοιγε το στόμα του κι έτρεχαν θάλασσες.

Να λυτρωθεί. Να εξιλεωθεί. Να ζήσει..

Να νιώσει σεισμούς στο κορμί του και θύελλες στο κεφάλι του.

Σαν τότε που δεν άλλαζε σεντόνια μέχρι να'ρθει ξανά εκείνη και να βάψει με τ'άρωμά της τους τοίχους κόκκινους.

Που ξεδιψούσε απ'την ανάσα της και ζούσε μέσα απ'τα μάτια της.

Να ερωτευτεί. Ολοκληρωτικά. Να τι θέλει. Ξανά. Εκείνη.

Εκείνη που δεν την πίστεψε και φύτεψε χειμώνα στην καρδιά της.

Γιατί απλά δεν μπορούσε να αντέξει την αλήθεια της και από παθιασμένος κυνηγός και συνοδοιπόρος μεταμορφώθηκε σε ύπουλο φυγά...με σημαία τη δειλία. Με ένα τεχνητό νεφέλωμα που δεν άφηνε περιθώρια για εξηγήσεις. "Όλα αιωρούνται". Έτσι απλά.

"Δε θα φύγεις ποτέ", του είχε γράψει. "..θα ζω πάντα στο πιο μεγάλο φεγγάρι και στις πιο κρυφές σου ενοχές..." .

Τελικά αιωρούμενος έμεινε μόνο αυτός.

Δεν ξανακοίταξε ποτέ το μεγάλο φεγγάρι και αναλώθηκε άσκοπα, ανούσια.

Κοιτάζει τα μάτια του επίμονα. Δεν είναι άδεια τελικά. Σα να διακρίνει κάτι. Να..υπάρχει κάτι..ένα μικρό ε....................εκείνη, έρωτας, ελπίδα ή ενοχή;

Τι λε ρε φίλε, κι εσύ blogger είσαι;

2007-01-22T10:39:00.000+02:00

Ναι ρε, είμαι blogger. Γιατί μου αρέσει να έχω ένα τίτλο, να ξεχωρίζω, να είμαι διαφορετικός. Εσύ τι είσαι; Να σου πω εγώ. Είσαι σαν όλους τους άλλους. Σπίτι, δουλειά, γκόμενα, μπουζούκια και γούστα. Είμαι blogger γιατί το γουστάρω να φτιάξω την κάστα μου-καλά,καλά πες το παρέα αν θες- και να ελέγχω τη φάση στο μικρόκοσμό μου.Να επηρεάζω διαθέσεις και να ανέβω στην εκτίμησή σου.Να με θεωρείς σημαντικό κομμάτι της ζωής σου, να με διαβάζεις μόλις ανοίγεις τα μάτια σου. Είμαι έξη που θα μάθεις να σου αρέσει. Δηλώνω το παρόν και σε προκαλώ να με προσέξεις. Είμαι blogger για να έχω τη χαρά να βλέπω τα χαλασμένα δόντια σου όταν ανοίγεις το στόμα σου από έκπληξη. ‘‘Blogger; Τι είναι αυτό;’’ Καινούρια λέξη, ε; Τι να σου εξηγώ… Εγώ έχω ευαισθησίες και παραγωγική σκέψη, εσύ τίποτα. Έχω οπαδούς και αναγνώστες,δεν είναι αυτό σημαντικό; Ξέρεις πόσα κλικ μαζεύω εγώ στο blog μου;Αυτό είναι το νόημα.Έχω και εχθρούς,επώνυμους ή ανώνυμους,που μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω.Είμαστε εμείς και αυτοί. Εσύ απλά δεν υπάρχεις.Γι’ αυτό σου λέω, μην προσπαθήσεις να με καταλάβεις. Ούτε να με φτάσεις.Δεν υπάρχει περίπτωση.

Όχι ρε πούστη, για να ασχολούμαι τόση ώρα μαζί σου θα χάσω τα πόκεμον!Είδες τι έκανες; Ναι μαμά,έρχομαι...!

"Χάρτινα φανάρια"

2007-01-18T12:24:00.000+02:00

Έξω ο ήλιος καίει. Απ'το παράθυρό της βλέπει μια ανθισμένη μυγδαλιά.
Η ζωή της βυθισμένη σε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα.
Το ρολόι στον τοίχο σαν να έχει βγει από πίνακα του Νταλί.
Στραβοκουμπωμένοι οι δείκτες του μοιάζουν ν'ακουμπάνε τον τοίχο.
Δείχνουν πρωί, το μόνο σίγουρο.
"Η πραγματικότητα της σουρεαλιστικής σκέψης είναι ανάλογη μ'εκείνη του

σύμπαντος.Είναι μια ανορθολογική πραγματικότητα, που ο ανορθολογισμός της δεν είναι όμως φανταστικός-απλώς πρέπει κανείς να τον φανταστεί.", έλεγε κάποιος γάλλος ζωγράφος. Φτιάχνει ζεστό καφέ και στρίβει τσιγάρο.
Πιάνει ψηλά τα μαύρα της μαλλιά κι ανοίγει το ραδιόφωνο-μόνιμα κολλημένο στον αγαπημένο της σταθμό. Ανοίγει παράθυρο να μπει φρέσκο αεράκι.
Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθει ευτυχισμένη.
Αλλά όταν σβήσει το τσιγάρο; Όταν τελειώσει ο καφές; Όταν βγει στους δρόμους;
Όταν περπατάει το ένα χέρι της πάντα αιωρείται περίεργα.
Σαν να υπάρχει κάποιο άλλο που το φωνάζει να ενώσουν τα δάχτυλα και να φτιάξουν ένα μικρό σύμπαν. Καμιά φορά γέρνει και το κεφάλι της προς την ίδια μεριά..
Όλα γέρνουν στη ζωή της μα δεν ξέρει γιατί. Ή μήπως ξέρει;
Οι επιλογές της μιας στιγμής είναι αμαρτίες μιας ολόκληρης ζωής, της είχε πει κάποτε ένας φίλος. Είχε συμφωνήσει τότε, αλλά δεν ήξερε πόσο δίκιο είχε.
Αμαρτίες που αντέχουν στο χρόνο...
Οι παλάμες της είναι ιδρωμένες.
Πώς εξιλεώνεσαι όμως μπροστά στην αμαρτία; Γίνεται;
Δυναμώνει το ραδιόφωνο, παίζει ένα αγαπημένο.

Πήραν φωτιά όλα όσα είχα
σ' ένα φεγγάρι κρυμμένο σε βρήκα
να κυνηγάς το χρόνο μόνη
στάζοντας όνειρα και ιδρώτα στο σεντόνι.

Τι ώρα είναι δε θα ρωτήσω
κι αν θα σε χάσω δε θα μιλήσω
αυτή την ώρα θέλω να κλέψω
και στων ματιών σου το έργο να παίξω

Στέγνωσε πάλι το πρόσωπό σου
φεύγοντας έχασες ό,τι ήτανε δικό σου
σβήνεις τα φώτα σαν την αλήθεια
να μη με βρίσκεις όταν ψάχνεις για βοήθεια

Μήπως έχει πυρετό;

Για το φιλαράκι μου που σήμερα γιορτάζει..

Τρεις και κάτι ώρες

2007-01-17T09:56:00.000+02:00

Καλησπέρα. Ήταν ανάγκη να έρθεις; Δε σε πιάνω από τα μούτρα. Απλά, μια χαρά ήμουν εδώ στην ησυχία μου. Σου έχω φταίξει σε κάτι και με ταλαιπωρείς; Γιατί να είμαι αναγκασμένος να σε ακούω να μιλάς συνέχεια; Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω πως λες βλακείες αλλά δε σε ξέρω τόσο καλά και σε ντρέπομαι. Όταν όμως σε γνωρίσω καλύτερα, να είσαι σίγουρος πως θα σου το πω.

Πώς; Σε προσβάλλω; Εγώ; Να με πας στα δικαστήρια! Και εσύ προσβάλλεις την αισθητική μου αλλά δεν κάνω έτσι. Είσαι μια αχάριστη, δίποδη ηχορύπανση. Ναι, αχάριστη! Ξέρεις γιατί; Τώρα που δεν έχεις δουλειά , σου βρήκα την τέλεια λύση. Άκου να δεις , ιδέα από τις λίγες. Ακούς; Πάγκο στη λαϊκή. Πάλι σε προσβάλλω; Εδώ σου χτίζω το μέλλον σου και με βρίζεις κιόλας; Έχει γίνει αχάριστος ο κόσμος…

Ναι, ξέρω, έχεις επίπεδο. Και δε φαντάζεσαι πόσο επίπεδο είναι…

Χα χα! Καλό δεν ήταν; Έλα, σε πειράζω, μη στραβομουτσουνιάζεις. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύεις. Εξάλλου, και που σου λέω τι σκέφτομαι για σένα, μήπως θα το καταλάβεις; Γελάς, ε; Μόνο που το αστείο το είπα πολύ πιο πριν…

Μισό λεπτό να δυναμώσω τη μουσική λίγο μπας και φύγεις. Ξέχασέ το , η μουσική δε χαμηλώνει! Όχι σου λέω! Επιμένεις; Εγώ πάλι λέω να δώσω σε εσένα ένα μικρόφωνο, να ακούγεσαι πιο δυνατά. Γιατί να καπελώσεις τον καλλιτέχνη; Έλα, πάρ’το. Να δώσουμε φωνή στο λαό. Εξουσία, δύναμη. Εεεε, σε όλο το λαό όμως, όχι μόνο σε σένα… Φερ’το πίσω.

Ήρεμα, θα προλάβεις να τα πεις όλα. Εδώ θα συμφωνήσω. Η ασήμαντη λεπτομέρεια είναι που κάνει τη διαφορά. Δίνει νόημα βρε αδερφέ! Ναι, ναι, έχεις δίκιο. Όχι, δε σε ειρωνεύομαι. Θα το έκανα αν διασκέδαζα με το στυλ σου. Ήρεμα σου είπα! Τι κοκκινίζεις και ανάβεις και αγχώνεσαι…Πάντως, έτσι που σε βλέπω μου γεννιέται μια απορία: Αναπνέεις για να μιλάς ή μιλάς για να αναπνέεις;

Τι με κοιτάς στραβά; Αν δε ρωτήσω πώς θα μάθω;

Κάτσε, δηλαδή αν κατάλαβα καλά, τώρα με ρωτάς; Μου απευθύνεις το λόγο; Και μπορώ να απαντήσω; Χωρίς να μιλάς; Πόσο χρόνο έχω; Τέλειωσε κιόλας…;

Φεύγεις από τώρα; Να πηγαίνεις σιγά σιγά , είναι αργά. Να κάνω και εγώ defrag στο μυαλό μου μπας και γλυτώσω κανένα κομμάτι. Έλα, με ξέρεις τώρα, ένα αστείο έτσι, για το δρόμο. Θα σου έλεγα να τα ξαναπούμε αλλά ο πληθυντικός περισσεύει. Σε ευχαριστώ για την υπομονή σου. Καληνύχτα.

"Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο μεγάλο ήλιο".

2007-01-16T12:03:00.000+02:00

Τις νύχτες παίρνει άδεια απ'τη ζωή.
Ξαπλώνει στο μαύρο κρεβάτι και μ'ένα τσιγάρο ξορκίζει τα στοιχειά της μέρας.
Φωνές και παρουσίες ανεπιθύμητες,ψυχασθενικές.
Σιγοτραγουδάει δυο στίχους-της έχουν κολλήσει από προχθές σ'εκείνο το κουτούκι.
"..και στρώσε μου να κοιμηθώ
και μη μ'αφήσεις πια να ξαναφύγω.."
Πετάει το μαξιλάρι στο πάτωμα και το σώμα της μια ευθεία γραμμή.
Το στόμα της ένα μικρό φουγάρο. Βγαίνει ο καπνός και κουτουλάει στο ταβάνι.
Πάντα ήθελε να ξέρει να κάνει δαχτυλίδια.
Αλλά τελικά μόνο τα τραγουδούσε..
Χαζεύει τον καπνό πώς χορεύει μέχρι να φτάσει ψηλά.
Στη σύγκρουσή του με το μπετό,θαρρείς πως το διαπερνάει και βγαίνει έξω...πετάει
και φτάνει τ'άστρα..
Πάντα ονειρευόταν να'χει ένα γυάλινο ταβάνι.
Να ξαπλώνει τις νύχτες και να μη θέλει να κοιμηθεί.
Σαν τότε που ήταν ξαπλωμένοι πάνω σ'ένα καπό αυτοκινήτου,στη μέση του πουθενά,
μετρούσαν τ'αστέρια,μιλούσαν ασταμάτητα και έκαναν παθιασμένο έρωτα.
Και γελούσαν όταν κοιτούσαν το σώμα τους μην εμφανίστηκαν οι μυρμηγκιές που
λεν οι μύθοι..
Τότε που στη μικρή λακούβα του καπό έπεσε ένα αστέρι..
Γύρισε μπρούμυτα κι έκλεισε τα μάτια.

Ο τίτλος κλεμμένος απ'τα Διάφανα Κρίνα.

Στέρεο Νόβα - Το ταξίδι της φάλαινας

2007-01-14T19:47:00.000+02:00

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
μα είναι ζωή αυτή;
όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύει
η αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση
το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένους
να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Αφιερωμένο:
στην thrills@chills για το συνειρμό που μου χάρισε από ένα δικό της,αντίστοιχο post
στις ανώνυμη Μ. και sorry_girl που με δέχονται και με ανέχονται
σε όλους όσους έστω και ένας από τους στίχους του λέει κάτι...

Καινούρια ζάλη.

2007-01-12T11:32:00.000+02:00

Κρατάει σφιχτά μια σφαίρα στα χέρια της.

Όχι απ'αυτές τις διαφανείς. Μια μαύρη σφαίρα.

Όχι απ'αυτές που δείχνουν το μέλλον.

Μια σφαίρα που δείχνει το παρελθόν.

Το δικό της παρελθόν.

Έξω η νύχτα βαθιά.

Κάθεται στη μαύρη καρέκλα της και την κοιτάζει επίμονα.

Πολλές φορές δε βλέπει τίποτα. Όλα είναι θολά.

Άλλοτε πάλι στριφογυρίζουν φιγούρες.

Φιγούρες οικείες της,απ'αυτές που δεν υπάρχουν πια στη ζωή της με κανένα τρόπο.

Και για κανένα λόγο.

Αναδύονται μία-μία μέσα στη σφαίρα της σαν να χορεύουν.

Άλλες αγαπημένες,άλλες αδιάφορες πια.

Κυκλοφορούν θολές,μαύρες σκιές.

Φοράνε όμως τ'όνομά τους και κουβαλούν την ιστορία τους.

Μπλέκονται κεφάλια,χέρια και σώματα σ'ένα τρελό χορό.

Ξεπηδούν μουσικές,λόγια,ματιές,θάλασσες.

Γέλια και δάκρυα γλυκόπικρα.

Η σφαίρα μοιάζει με το κεφάλι της.

Τρίβει τη σφαίρα απαλά και τα λούζει όλα με χρυσόσκονη.

Είναι τότε που ανοίγει μια τόση δα ρωγμή στα κεφάλια τους και τρυπώνει

σαν ανάμνηση στο μυαλό τους.

Ένας άντρας κοιμάται τόσο βαθιά όσο κι η νύχτα.Ξυπνάει απότομα.Ταραγμένος και λουσμένος στον ιδρώτα.Την είχε δει στο όνειρό του.

Τόσο έντονα..Σαν να κοιμόταν δίπλα του.

Πονάει το κεφάλι του.Ανασηκώνεται κι ανάβει τσιγάρο.

Μα πώς γίνεται μετά από τόσα χρόνια;

R.I.P.

2007-01-11T13:40:00.000+02:00

-Καλημέρα.Πόσες να δώσω σήμερα;Δέκα φτάνουν;
-Μπα, είκοσι.
Και κάθε μέρα το ίδιο.Καρμποναρισμένη στιχομυθία.Για την άρρωστη μητέρα.Είναι ανάγκη ρε φίλε;
Θες να πετάξεις;Όλοι το θέλουμε.Πότε ερωτεύτηκες,γέλασες,ήπιες ένα ποτό με το κύμα να σου βρέχει τα πόδια;
Πότε πήγες μια εκδρομή;Πότε χάρηκες;
Είσαι νεκρός φίλε.Απλά δε στο χει πει κανείς ακόμα. Και αν δε με πιστεύεις κοίτα πάνω. Εγώ πετάω πιο ψηλά από σένα.

Έξοδος παραισθήσεων.

2007-01-10T12:42:00.000+02:00

Βάζει καρπούζι στα χείλη της και ξεγελάει το χρόνο.
Μα ανθίζουν οι πασχαλιές το γενάρη;
Καίει ο ήλιος ή έτσι το νιώθει;
Τυλίγει το κασκόλ της γύρω απ'το λαιμό και ρουφάει ζωή.
Έχει έξοδο σήμερα.
Χαζεύει τα νερά. Είναι λίμνη ή θάλασσα;
Ο σταυρός χάνεται στο βυθό.Ένα μικρό βαρκάκι παραμονεύει.
Η "Αλκυονίς" χαριεντίζεται με τον παφλασμό των νερών. Λικνίζεται απαλά.
Τ'όνομά της φέρνει χαμόγελα.
Περπατάει στα σοκάκια τώρα,αχόρταγη,να τα νιώσει όλα,να τα γευτεί.
Χέρι-χέρι. Δίπλα-δίπλα.
Αφήνεται.Κάνει έρωτα.Ταξιδεύει μ'ένα τσιγάρο στο χέρι.
Πίνει κρασί.Πολύ.Μπρούσκο και μεθάει.
Ένας κυριούλης σαν να την αγαπά και λίγο πριν φύγει τη φιλά σταυρωτά.
Ευχές από καρδιάς και αληθινή προσέγγιση.
Στην τουαλέτα βγάζει όσο κρασί δεν απορρόφησε το αίμα της.
Έχει όμως της αισθήσεις της ζωντανές. Και τις παραισθήσεις της.
Το κέρδισε το στοίχημα ε;
Βάζει καρπούζι στα χείλη της και συνεχίζει.
Δηλώνει τη μαύρη μπάλα στο κέντρο.
"Don't worry,be happy",τραγουδούν τα ηχεία. Χαμογελά.
Την επόμενη φορά ίσως κερδίσει.
Στοίχημα;

Αλλαγή πλεύσης-30 χρόνια διαπιστώσεις Vol I

2007-01-10T11:36:00.000+02:00

-Ο Αινστάιν όταν διατύπωσε τη γνωστή άποψή του περί βλακείας και ευφυίας ήταν χρόνια μπροστά.Καθημερινή απόδειξη οι μισοί πελάτες και οι μισοί φίλοι μου.Οι άλλοι μισοί πρέπει να είναι εξωγήινοι.

-Το να εκδίδεσαι για χρήματα είναι ανήθικο.Το να εκδίδεσαι για χρήματα πριν ή μετά το γάμο(ή με σκοπό το γάμο)στα πλαίσια μιας ''σχέσης'' είναι ηθικό.

-Δεν υπάρχει μοίρα, εκτός από τη γνωστή μονάδα μέτρησης γωνίας.Τα υπόλοιπα είναι θεωρίες για να ξεγελάμε τον πόνο μας.

-Για έναν άσπονδο φίλο σου,το να αποτύχεις σε κάτι είναι αναμενόμενο.Το να πετύχεις σε κάτι είναι απλή τύχη.Κοινώς είσαι άχρηστος.

-Αν οι άνθρωποι ήταν ανακυκλώσιμο υλικό όπως τα σκουπίδια θα ήθελα να επιστρέψω σαν μανταλάκι.Για να κρεμάσω μερικούς μερικούς.

-Το κρασί, εκτός από άριστο τονωτικό,είναι και πλήρης τροφή.Για δύο μέρες μόνο έπινα και δεν πείνασα καθόλου.
Το επόμενο βήμα είναι κρασί με ντεπόν για αποφυγή του πρωινού πονοκέφαλου.

-Επίσης, το κρασί είναι και απίθανο ρόφημα.Τελευταία, κάθε φορά που βγαίνω για καφέ, τελικά πίνω κρασί.

-Το χρήμα είναι ωραίο.Το πολύ χρήμα ακόμα καλύτερο.Το πάρα πολύ χρήμα είναι να μη σου τύχει.

-Χρόνια ο άνθρωπος ψάχνει να βρει αν υπάρχουν εξωγήινοι και MIB(men in black).Τελικά καταλήγει να τον φροντίζουν MIW(men in white).

-Η γλώσσα των γυναικών είναι το επόμενο βήμα της κρυπτογραφίας.
Ναι=όχι
Όχι=ίσως
Ίσως=ναι,
κ.ο.κ.

-Στο πρώτο ραντεβού αν την πέσεις σε μια γυναίκα θα σε πει λιγούρη. Αν όχι, μαλάκα.Διαλέγεις και παίρνεις.

-Προσπαθείς χρόνια να αδυνατήσεις, να φτιάξεις ωραίο σώμα και να γίνεις όμορφος.Όταν τα καταφέρεις έχεις γεράσει και σε φωνάζουν πουρέιντζερ.

-Η εξέλιξη του ανθρώπου,λέει,είναι να χάσει κάποια στιγμή όλα τα μαλλιά του.Βλακείες.Εγώ έχω βγάλει μαλλιά στη γλώσσα από τα βρισίδια που ρίχνω.

-Όταν ετοιμάζεσαι να πηδήξεις μπανιαρίζεσαι,αρωματίζεσαι, αλλάζεις σώβρακο(επιτέλους παλικάρι,καιρός ήταν)και τελικά δε...Όταν είσαι άθλιος και βρωμύλος τότε θέλει αυτή να σου κάτσει.

-Αν μιλάς ωραία είσαι ευχάριστη παρέα.Αν μιλάς ωραία και πολύ ,γίνεσαι πολιτικός και δικηγόρος.Αν απλά μιλάς πολύ σπας τα νεύρα των άλλων.

-Όταν λες ότι είσαι εξωτερικός συνεργάτης, όλοι νομίζουν ότι είσαι πλασιέ, πιτσαδόρος ή οδηγός ;) . Όταν πάλι ντρέπεσαι για τη δουλειά σου, λες πως είσαι ελεύθερος επαγγελματίας(πχ μικροπωλητής στις λαικές) ή ιδιωτικός υπάλληλος(αποθηκάριος στην Τρέχα Γύρευε ΑΕΒΕ).

-Όσο πιο βαρύγδουπο τίτλο έχεις(assistant manager of executive administration of...)τόσο πιο τεμπέλης είσαι.

-Το βάρος είναι σχετικό μέγεθος.Ανεβαίνεις στη ζυγαριά και σου δείχνει το βάρος σου.Μείον τα ρούχα.Μείον τα παπούτσια.Μείον το μεσημεριανό.Μείον το νερό που ήπιες.Μείον το ότι έχεις να πας τρεις μέρες στην τουαλέτα.Άρα δεν είσαι ποτέ υπέρβαρος.

-Δεν έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία.Οι φίλοι μου(οι εξωγήινοι) μου είπαν πως έχουμε κομμουνιστική δικτατορία.

-Ο έρωτας είναι σαν να γνωρίζεις μια γκόμενα σε ένα κλαμπ.Όσο κρατάει το νταβαντούρι είναι μια χαρά.Μόλις κλείσει το μαγαζί και ανάψουν τα φώτα τρως την φρίκη και την κάνεις.

-Όσο και να ψεκάζεσαι με Axe μέσα στο ασανσέρ, η θεογκόμενα της διαφήμισης δεν θα σου κάτσει.Το πολύ πολύ να πάθει ασφυξία.

-Ο Μπραντ Πιτ,ο Νικολας Κειτζ,ο Ντειβιντ Μπέκαμ κ.α. για τις περισσότερες γυναίκες είναι θεοί.Οι γυναίκες στην Ελλάδα είναι περισσότερες από τους άνδρες. Άρα ως έθνος δεν είμαστε χ.ο.,είμαστε πολυθειστές.(φτιάξε ένα ναό στον Κειτζ,μπορείς!)

-Όσο πιο ηλίθιο είναι ένα ringtone,τόσο πιο πολύ αργεί κάποιος να σηκώσει το κινητό του.

-Οι τσόντες κάνουν καλό στις σχέσεις.Μπορεί οι γυναίκες να βλέπουν ότι υπάρχουν ''καλύτεροι'' άντρες από εσένα,αλλά αφού υπάρχουν και ''καλύτερες'' γυναίκες, και εσύ καλός είσαι.

(του μπι κοντινιουντ...)

Παραλήρημα (;)

2007-01-06T22:59:00.000+02:00

Κεραυνοί, αστραπές, παλλόμενες οπτασίες ισοπεδώνουν ευτυχισμένες στιγμές.Φώτισα όσες ρητορικές ερωτήσεις σκέφτηκες.

Σε έριξα με ιστούς σχολαστικά ωραιοποιημένους.

Ανέχθηκα λάθη,λάτρεψα επιπολαιότητες.

Σκέφτηκα πόσο αργά λησμόνησες.Ισως σε εκτίμησα λίγο αργά. Τώρα; Ρωτάω, ένω υποφέρω,ώριμα μεσημέρια αν ποτέ ήσουν όμορφη.''Πάντα όμορφη''. Λίγο υστερική,λίγο υπαρκτή,πολύ ανύπαρκτη.Μέτρησες άπειρα ίχνη, γεμάτα ιδέες απεγνωσμένες.Τώρα ισχύουν;

Θυμώνω, αλλάζω.Με περηφάνια όψιμη ρωτάω όσους ύστερα σε αγάπησαν μήπως έρχεσαι.''Ναι, ακόμα''. Είσαι ιδανική μα αστεία...Σε τελείωσα επιτέλους! ''Μπαα, αργεί''. Ζήσε ιδανική μου,άλλοτε δεν έχεις νιώσει τόσο όμορφα, θεικά, εκπληκτικά,συναρπαστικά...

Αντίο (για πάντα)

2007-01-04T15:36:00.000+02:00

Ανήμερα Πρωτοχρονιάς στη Πράγα. Μια πανέμορφη πόλη κάθε εποχή του χρόνου , πόσο μάλλον αυτή τη μέρα που όλα μοιάζουν πιο λαμπερά , πιο όμορφα. Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα κοινωνικός, θυμάμαι,οπότε το ότι ήμουν μόνος μου και τότε δεν ήταν κάτι το περίεργο. Είχα μάθει να είμαι μόνος μου, το είχα συνηθίσει. Η διαδρομή δεν άλλαξε ούτε εκείνη την ημέρα προς το στέκι μου, ένα μπαρ που το ένιωθα πολύ οικείο και άνετο, σαν το σπίτι μου. Μπήκα μέσα με βλέμμα απλανές. Το μαγαζί γεμάτο από κόσμο που χόρευε, ίδρωνε και διασκέδαζε. Παρήγγειλα το γνωστό και έκατσα σε μια γωνία χαζεύοντας το πλήθος. Όλοι ήταν τόσο ευτυχισμένοι. Στο κάτω κάτω ήταν Πρωτοχρονιά! Μπορεί να είχαν πολλά προβλήματα να τους κατατρέχουν καθημερινά, αλλά αυτή η μέρα ήταν δική τους, Σαν να μην υπάρχει αύριο. Χάθηκα, θυμάμαι, στις σκέψεις μου, μέχρι τη στιγμή που την είδα. Με το μαύρο, βελούδινο φόρεμά της, να κινείται αργά, σχεδόν ηδονικά. Ήταν μόνη, περίεργο…Τότε ήταν που σήκωσε το βλέμμα και με κοίταξε. Θεέ μου, ήταν τόσο όμορφη! Χιλιάδες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, αμφιβολίες και φόβοι, ανασφάλειες και αναστολές, μέχρι να αποφασίσω να προχωρήσω και να την πλησιάσω. Εστίασα στο πρόσωπό της. Κόκκινα, ίσια, μέχρι το ύψος των ώμων μαλλιά, μάτια στο χρώμα του σμαραγδιού, σκούρα κόκκινα χείλη, και το πιο λευκό δέρμα που είχα δει ποτέ σε γυναίκα. Το όνομά της ήταν Αφροδίτη. Όχι δε μου το είπε, το είχε χαραγμένο σε ένα χρυσό μενταγιόν, δεμένο σφιχτά γύρω από το λαιμό της. Χωρίς κουβέντα άρχισα να χορεύω μαζί της. Δεν ήξερα γιατί, απλά το ήθελα. Σαν να τραβούσε κάποιος αόρατα σκοινάκια και να με καθοδηγούσε στο ρυθμό της. Δεν ανταλλάξαμε ούτε μία κουβέντα όλο το βράδυ. Ξαφνικά, αρπάζει το χέρι μου και με σταματάει. ‘‘Πάμε’’ μου είπε. Ποιος ήμουν εγώ που θα αντιστεκόμουν στην χαμηλή, αισθησιακή φωνή της; Πήγαμε σε ένα ξενοδοχείο, δωμάτιο 1227 αν θυμάμαι καλά. Ένα δωμάτιο με λιτή διακόσμηση, σχεδόν άδειο. Ένα μεγάλο, στρογγυλό τραπέζι στη μέση, δύο παλιές καρέκλες, δυο μεγάλα διακοσμητικά ξίφη στον τοίχο, δίπλα από ένα σωρό παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Και μετά… δυο ώρες παθιασμένου έρωτα, χωρίς αμφιβολίες και φόβους, ανασφάλειες και αναστολές.. Χωρίς δεσμεύσεις. Ακόμα θυμάμαι τον ήχο της φωνής της. ‘‘Σε περίμενα. Δεν μπορώ να μείνω. Δώσε μου κάτι για να σε θυμάμαι.’’
Τι να της έδινα; Είχα μόνο τα ρούχα μου, λίγα χρήματα και τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου. ‘‘Κάτι δικό σου.’’ Και το χάδι έγινε φιλί, στο μάγουλο, στα χείλη, στο λαιμό… Το τσίμπημα ήταν ακαριαίο και σχεδόν ανώδυνο. Και ο πόνος έφυγε τελείως καθώς ένιωθα τις φλέβες μου να στεγνώνουν, το μυαλό μου να αδειάζει…Η τελευταία αναπνοή ήταν η μεγαλύτερη της ζωής μου. Η τιμωρία, η λύτρωση…

Το σώμα μου ήταν ακόμα εκεί λίγο μετά, ακίνητο πάνω στο κρεβάτι, με ένα ξίφος στην καρδιά. Και δεξιά μου αυτή, με ένα άλλο περασμένο στην δική της . Την νιώθω να με πιάνει από το χέρι. Είναι τόσο όμορφη! ‘‘Τώρα θα σε έχω μαζί μου για πάντα. Μη με ξεχάσεις .Αντίο’’. Και έφυγε.

I start my new season

2007-01-03T12:14:00.000+02:00

Νέα αρχή.Νέα παράσταση.

Νέοι ρόλοι.Με την καλή έννοια ε;

Η ανώνυμη μ. βγαίνει απ'τις κουϊντες, παίρνει ενεργό ρόλο,αλλά παραμένει ανώνυμη.

Ο PJ συνοδοιπόρος, δορυφόρος, πρωτοπόρος, πολύ συχνά και ατακαδόρος.

Οι πρωταγωνιστές δυο φίλοι λοιπόν.

Φίλοι παλιοί.

Απ'αυτούς που λες ότι είναι αληθινοί.

Απ'αυτούς που περνούν πάντα καλά μαζί.

Που η κάθε τους συνάντηση ξεκινάει με χαμόγελα.Πάντα.

Από σήμερα θα συναντιούνται και στη σκηνή του "Έξις".

Εισητήρια δεν κόβουν.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Intro

2007-01-01T14:34:00.000+02:00

Ένα..ένα! Τεστ, τεστ! Γεια σας λοιπόν,είμαι ο PJ και μαζί με την από χρόνια φίλη Ανώνυμη Μ. ξεκινάμε μία προσπάθεια για εκτόνωση, για εναλλακτική επικοινωνία. Για να ξορκίσουμε προσωπικούς δαίμονες, για να δούμε τον εαυτό μας κατάματα μέσα σε μία οθόνη. Συγγραφικές ανησυχίες και φιλοδοξίες;
Μπαααα, δε νομίζω. Μια ιδέα ψώνιου ίσως και τίποτα άλλο.Και καταγραφή παράδοξων, τραγικών και κωμικών καταστάσεων,σκέψεων και πληγών σε ένα κομμάτι ψηφιακό χαρτί. Όπως και να χει, είμαστε εδώ και το χαιρόμαστε.Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε όσο καλύπτει εσωτερικές μας ανάγκες και μας εξιτάρει.Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Καλως ήρθαμε λοιπόν σε αυτήν την παράλληλη πραγματικότητα. Ή διαφορετικά... φώτα , κάμερα και πάμε!